Twitter score politici & partijen

Op http://kamertweets.nl/[partij] is te zien welke kamerleden via deze twitter actief zijn. Het kan zijn dat andere kamerleden op een andere wijze met twitter actief zijn. Deze zijn dan niet in de lijst opgenomen. Voor de kiezer die op zoek gaat naar twitterende kamerleden is dit wel de meest voor de hand liggende site. Het is voor fracties wel de vraag of het handig is om verspreid te twitteren. Bundelen van kracht en Sites maakt de bereikbaarheid, aanwezigheid en vindbaarheid van kamerleden een stuk groter.

De tabellen zijn uitgesplitst naar kamerlid en naar partij. Het CDA steekt er met kop en schouders bovenuit. Dit aantal komt bijna geheel voor rekening van Maxime Verhagen die heel actief is. Verder zijn er een aantal fracties leden die [nog] niet twitteren via deze Site. Deze staan op Null.

De score van Groenlinks komt voor rekening van Femke Halsema.

Belangrijkste score is natuurlijk het aantal volgers. Daar is op gesorteerd [aflopend]

Google score politici en partijen

Na het stuk van gisteren over verkiezing strategie, vroeg ik mij af hoe makkelijk de verschillende partijen en lijsttrekkers te vinden zijn. Wat is hun Google score. Hieronder het resulaat van de zoekmachine op 9 november om 15: 21

De lijsttrekkers Balkenende, Bos en Wilders scoren tov van de overige lijsttrekkers stukken beter. Bijna alle lijsttrekkers hebben de zelfde Sponsor Link score. Alleen Verdonk heeft er 2 en vd Vlies geen enkele.

Bij de partijen is het opvallend dat de SGP op de 2e plaats komt. Dat doen ze dus wel goed, waar hun partijleider nauwelijks te vinden is. Groenlinks haalt wel de 3e plaats, maar met 9,99 % staat zij ver af van het CDA dat een score heeft van maar liefst 40,03%.

Als het dus gaat om verkiezings strategie en de vindbaarheid van lijstrekker en de partij, mag Groenlinks nog aardig aan de weg timmeren.

Noot:

• Trots op Nederland en Socialistische partij is de volledige naam gebruikt, omdat de afkortingen teveel overige relevanties opleverden.
  De meting is een momentopname en gebaseerd op het aantal dat Google weergeeft “resultaten X van Y van circa Z voor Groenlinks.
• Het valt niet uit te sluiten dat er relevanties optreden die niet direct betrekking hebben op het zoekargument.
  
• Er zijn geen uitsluitende zoekargumenten ingegeven, gezien het feit dat een gebruiker dit hoogst waarschijnlijk ook niet zal doen. Men typt direct het argument en zoekt daarop.
  

Strategie en Verkiezingen

Competie en strijd
Of je nu kijkt op het militaire slagveld, zakelijke of politieke, er is sprake van enerzijds competitie en strijd. Competitie behelst het meedoen in het verkiezing circus. Selecteren en inschrijven van kandidaten en de bekende verkiezing tour doen. Debatten, folderen. ‘Strijd’ is echter een andere. Ook al kent Nederland een meerpartijenstelsel, niet alle partijen voeren werkelijk strijd met elkaar.
Als ik aan een marathon deelneem met de beste lopers, doe ik wel mee aan de competitie maar van enige strijd zal geen sprake zijn. Tegen de tijd dat ik over de finish kom, zijn de toplopers allang weer thuis.
In de politiek kan een soortgelijke strijd worden onderkend. CDA en PVDA voeren tegen elkaar een strijd om het centrum van de macht, waar een partij als de PVDD feitelijk geen rol speelt. De PVDD doet wel mee aan de competitie, maar is geen partij voor de grote spelers.

Politieke analyse Sartori

Bij de ontwikkeling van de typologie van partijstelsels begint Sartori in zijn standaardwerk Parties and   Party   Systemsi  met   de   tweede   invulling   van   het   begrip   partijcompetitie   (strijd   om   de regeringsmacht),   als   hij   inzicht   wil   verschaffen   in   het   aantal   voor   een   politiek   stelsel   relevante partijen. “The relevance of a party is a function not only of the relevant distribution of power ­ as is  obvious ­ but also, and especially, of its position value, that is, of its positioning along the left­right  dimension.” ii
De positie van de partij op de links­ rechts schaal kan van doorslaggevende betekenis zijn voor eventuele winst.  Sartori realiseert zich wel dat alleen het bestaan van 2 van deze partijen niet van doorslaggevende   betekenis   is.   Hij   maakt   dan   ook   het   onderscheid   tussen   competitie   als structuurkenmerk (de mogelijkheid van competitie) en competitiviteit als een bestaande toestand (feitelijk bestaande competitie) binnen die structuur.
“(C)ompetition   includes   competitiveness   as   a   potentiality,   competition   is   equal   to,   and   can   be defined as, potential competitiveness.  conversely, competitiveness presupposes competition (as a  structure and is something to be measured in outcome, on the basis of its effectiveness).”ii
In   het  laatste   hoofdstuk van zijn boek  komt Sartori  wederom  met  het  begrip  competitie  op   de proppen,   als   hij   schrijft   over   “spatial   competition”.   Nu   gaat   het   echter   om   een   geheel   andere invulling van het begrip; in dit geval heeft het betrekking op de strijd om de kiezers binnen een zekere ideologische ruimte waarin kiezers en politieke partijen zich zouden bevinden.
“Competition presupposes a common ground on which two parties (at least) speak to the same  voters. Parties that are supported by identified voters who are so tightly bound to the party that they  virtually   never   switch   their   votes   are   ‘out­of­running’,   i.e.   they   do   not   add   to   the   competition between parties. There thus arises a distinction between the dimensional space that defines the  ‘identifications’ with parties, and the space that defines the ‘competition’ between the parties.”iii
Recentelijk   heeft   Sartori,   samen   met   Giacomo   Sani   dit   laatste   element   verder   uitgewerkt.   Ze onderscheiden, als in het bovenstaande citaat, enerzijds een domein van identificatie ­ een groep kiezers voelt zich verbonden met een bepaalde partij ­ en anderzijds ruimte voor competitie een ruimte waarin de politieke partijen strijden om de wisselende kiezers. Aan deze laatste groep kiezers wordt van verschillende kanten getrokken. Zo komen ze tot de volgende omschrijving van
het begrip competitie: “(…) ‘competition’ is such only when parties take risks on the common ground in which they can  best win or lose voters. In this argument there can be no competition beyond or without a shared  market.”
In   een   2   partijen   stelsel   is   dit   voor   de   hand   liggend.   Een   meerpartijenstelsel   is   dit   minder vanzelfsprekend,   omdat   er   ook   interactie   ontstaat   tussen   de   partijen   op   de   flanken. Sani en Sartori wijzen erop, dat sommige structurele scheidslijnen in het bestaande stelsel meer “isolative”   dan   “conflict­maximizing”   zijn.   Ergens   in   het   verleden   heeft   de   structuur   van
scheidslijnen (op basis van religie, sociale klasse, e.d.) gezorgd voor het ontstaan van een bepaald partijstelsel, waarbinnen groepen kiezers min of meer van elkaar geïsoleerde segmenten vormden.

Voor de Nederlandse situatie is dit duidelijk herkenbaar: katholieken, protestanten en socialisten vormden een dergelijk systeem. Binnen dit systeem kan de ‘strijd’ om de kiezers vooral defensief van karakter zijn, meer gericht op het voorkomen van verlies van de eigen aanhang dan op het winnen van kiezers die zich in een ander segment bevinden.8 In zo’n systeem vindt de strijd in de eerste   plaats   en  voor  het  overgrote  gedeelte   binnen  het  domein   van  identificatie   plaats   en   veel
minder in de ruimte voor competitie ­ vele kiezers zijn ‘out­of­ running’.
Ook in andere modellen wordt de determinatie van de kiezer aan een bepaalde partij of flank als belangrijke   factor   aangedragen.   Als   kiezers   ‘vast’   zitten   aan   hun   partij,   dan   weerspiegelt   het stemgedrag de sociale verhoudingen binnen het land en niet de ‘vrije’ wil van de kiezer. Voor de sterke   omslag   van   het   politiek   landschap   in   de   jaren   zestig   en   zeventig,   waren   vooral   de
confessionelen erg sterk in een defensief aanpak. Vanaf de kansel werd de kiezer voorgehouden op welke partij men wel en welke vooral niet gestemd mocht worden. De verschuivingen waren toen ook minimaal.

……..

De volledige case is hier te downloaden [0,5 mb]

Obama 1e jaar als president

De verkiezingsoverwinning van Obama dreunt nog na in ieders oren, maar toch is het al weer een jaar geleden dat Obama zijn overwinning speech hield in Chicago.

Wereldwijd ontstond weer hoop na jaren van kil en guur rechts conservatief beleid onder Bush jr. De wereldeconomie in puin. Het grootste begrotingstekort wat de VS ooit heeft gekend. Akkoorden over het klimaat leken verder dan ook. Oorlog in Irak en Afghanistan. Het palestijnse conflict verergerde met de dag. Guantánamo Bay was de grootste blamage uit de na oorlogse geschiedenis van de westerse wereld. En dan nog de talloze problemen binnen de VS zelf. De meest prangende is de gezondheidszorg.

Obama bracht weer hoop en veel beloftes. Belofte om het anders te gaan doen. Al bij zij aantreden temperde Obama de verwachtingen. Het zou moeilijk worden en een lange weg worden. Niet zo vreemd als je ziet welke gigantische problemen Obama op zijn bordje kreeg van de republikein Bush jr.

Guantánamo Bay

Al bij zijn installatie nam Obama meteen G-bay op de schop. Het detentiecentrum moest gesloten worden. Het vraagstuk wat met de gevangenen te doen is extreem lastig omdat maar weinig bondgenoten staan te springen om de gedetineerden op te vangen. Ook Nederland liep niet bepaald vooraan op dit punt, ondanks dat Europa zijn mond vol had over de verwerpelijkheid van Guantánamo Bay. Desalniettemin wordt er door de Obama administratie hard gewerkt om dit op een juist manier af te handelen. Daar is wel medewerking nodig van de bondgenoten.

Economie

1 ding was duidelijk na jaren van rechts neo liberaal economische beleid. Het werkt niet!. Na het loslaten van de goudstandaard was de opvatting dat er geen grenzen zouden zijn aan economische groei. Sinds het einde van de tweede wereldoorlog heeft de Verenigde Staten niet zo’n groot begrotingstekort gehad. Het komt neer op 12% van het binnenlands bruto product (bbp).

Na het huidige fiscale jaar, wat tot oktober loopt, moet het begrotingstekort afnemen omdat de economie dan wat uit zijn dal klimt, overheidsuitgaven worden teruggebracht en sommige belastingen zijn verhoogd.

Volgens het Witte Huis komt het begrotingstekort in het fiscale jaar 2010 uit op $1,17 biljoen. Dat is 12% van BBP. In 2011 $912 biljoen en in 2012 op $581 biljoen. Volgens het Witte Huis moet het Amerikaanse begrotingstekort aan het einde van de termijn van Obama zijn teruggebracht naar $533 biljoen, oftewel 3% van het bbp.

Alleen door het laaghouden van de rentestand en herstel van de bestedingen, met de name de binnenlandse, kan de amerikaanse economie weer overeind komen. Om te voorkomen dat de binnenlandse bestedingen zouden instorten heeft Obama een serie aan ondersteuningsmaatregelen genomen. Dit drukt zwaar op de begroting, maar het alternatief was waarschijnlijk de totale instorting van de amerikaanse economie, waar de beruchte jaren 30 taferelen ongetwijfeld zouden terugkeren.

Ook de 2 oorlogen die de VS voerden onder de Bush jr, pleegden een enorme aanslag op de begroting. Dusdanig dat Bush jr de Fed onder druk zette om de rentestanden te verlagen om zodoende geld vrij te maken in de economie. Van dit beleid heeft Greenspan na zijn aftreden herhaaldelijk en uitgesproken afstand van genomen. Al is Greenspan in deze ook niet geheel vrij te spreken. Hij had beter moeten weten en tegengas moeten geven.

Banken crisis

Het potverteren gebeurde niet alleen door de Bush administratie. De financiele sector maakte dankbaar gebruik van lage rentestanden en wettelijke mogelijkheden om de meest risicovolle leningen weg te zetten in de huizenmarkt. Zolang er sprake is van groei kunnen dergelijke risico’s afgedekt worden, maar bij krimp slaat meteen het noodlot toe. De huizenmarkt stortte volledig in elkaar en de eerste banken begonnen te vallen.

Obama had weinig keus dan steunmaatregelen af te kondigen om de banken overeind te houden. Instorting van de financiele sector is ook geen leuk vooruitzicht. Het is wel wrang dat nu deze banken overeind beginnen te krabbelen, meteen weer denken in termen van bonussen. De top heeft blijkbaar niets geleerd van de ellende. En nog kampen grote groepen amerikanen met enorme financiele problemen en werkeloosheid.  Inmiddels is Obama begonnen om dat de kop in te drukken door maatregelen op te leggen die dergelijke excessieve bonussen onmogelijk maken.

Oorlog

Irak en Afganistan zijn 2 grote molenstenen om de nek van Obama. Van Irak wil Obama afscheid nemen. De exit strategie is al bepaald en de troepen worden overgeheveld naar Afghanistan. Maar dat wespennest kon nog wel eens zijn grootste probleem worden tijdens zijn presidentschap. Het land is door en door corrupt. Er is geen opbouw missie maar een regelrechte oorlog gaande tussen de coalitie troepen en de taliban. De zojuist herkozen Karzai heeft de afgelopen jaren volledig gefaald als het gaat om het opbouwen van een betrouwbare en solide regering. Niet dat verwacht kan worden dat zoiets over 1 dag te realiseren valt, maar er is geeneens een begin gemaakt met de aanpak van de problemen. Obama zal Karzai flink onder druk moeten zetten om nu toch de bezem er door heen te halen.

Palestijnen

Het is een eeuwig durend drama. Elke keer komen er road plans naar vrede op tafel, maar elke keer verzandden deze in goede bedoelingen. Al is dat laatste ook al geeneens zeker. Israel bouwt ondertussen rustig verder aan nederzettingen. Nog altijd worden de palestijnen van de meest essentiele zaken onthouden. Het effect is navenant. Palestijnse extremisten voeren aanslagen uit ,wat weer tot vergelding leidt van israelische zijde. Zo houden de partijen elkaar al decennia lang bezig. Israel heeft de mogelijkheid om de impasse te doorbreken door nu eens serieus werk te maken van vrede en zich te houden aan de VN resoluties die zij al jaren lang negeert. Obama kan daar mede voor zorgen door de druk op Israel te verhogen. Het intrekken van financiele en militaire steun is een effectief middel om Israel tot andere gedachtes te dwingen. Maar ook Obama heeft te maken met de machtige pro israel lobby. Of onder het huidige presidentschap van Obama dit opgelost wordt kan worden betwijfeld.

Klimaat

Klimaat was onder Bush jr een vies scheldwoord. Slecht voor de economie, slecht voor de VS. Obama ziet dat toch anders. Meerdere malen heeft hij aangegeven grote ambities te hebben op dit punt. Ook de nodige maatregelen zijn al genomen, maar voor een werkelijk klimaat akkoord in Kopenhagen heeft hij de hulp nodig van het congres en de senaat. En die staan niet echt te springen om zich met handen en voeten te binden. Dat beperkt de onderhandelingsruimte van Obama in Kopenhagen. En niet alleen Obama loopt tegen dit conservatisme op. Ook in Nederland kruipt minister Cramer langzaam maar zeker achteruit, daarbij gesteund door Barosso. Zij sturen al aan op een akkoord op hoofdlijnen, zonder werkelijk harde afspraken te willen doen. Zo wordt de ‘kop’ van Kopenhagen al afgehakt lang voordat de conferentie is begonnen.

Gezondheidzorg

In de VS lopen veel mensen onverzekerd rond. Zij hebben daardoor geen toegang tot goede en noodzakelijke gezondheidszorg. In het huidige systeem is de gezondheidzorg voor de meeste amerikanen gewoon onbetaalbaar. President Clinton heeft eerder een poging ondernomen om hier wijziging in aan te brengen ,maar liep al vast voordat hij goed en wel begonnen was. Hij had te hoog ingezet. Obama heeft daar duidelijk van geleerd en heeft de lat niet te hoog gelegd. De afgelopen maanden heeft hij druk gelobbyed om genoeg stemmen aan zijn kant te krijgen. En met succes! Vandaag werd bekend dat zijn voorstel in het huis van afgevaardigen, zij het met nipte meerderheid, is aangenomen. Nu moet nog de Senaat instemmen met het plan. Daarbij kan hij echter geen dissidente democraten gebruiken zoals in het huis van afgevaardigden wel het geval was. Er valt nog genoeg te lobbyen. Toch is deze overwinning absoluut historisch te noemen. Vele presidenten zijn hem voorgegaan om de gezondheidszorg te regelen in de VS, maar Obama is de eerste die zover is gekomen. Dat op zich is een enorme change binnen de VS. Een ongekend precedent.

Indianen

Voor wie het vergeten was. De oorspronkelijke bevolking van de VS zijn nog altijd de Indianen. Hun positie is al eeuwen een van onderdrukking. Beperkte reservaten, strikte regulering waardoor zij niet in staat zijn om hun oorspronkelijke levenswijze te bestendigen. Veelal gediscrimineerd en uitgesloten van de amerikaanse maatschappij. Verslaving en werkeloosheid onder de Indianen is torenhoog.

Obama heeft ook op dit punt de bakens verzet. Deze week is de top van indianen stammen in Washington voor overleg met Obama. Obama lost met de ontmoeting een campagnebelofte in. ‘Weinig Amerikanen zijn zo lang genegeerd door Washington als de Indianen, de eerste Amerikanen’, zei Obama tijdens een campagnebijeenkomst in 2008. ‘Dat zal veranderen als ik president ben.’

Obama is vorig jaar formeel opgenomen in de Zwarte adelaarfamilie, geadopteerd door de Crow-stam. Zijn indiaanse naam luidt: ‘Hij die mensen in het hele land helpt’.

1 jaar president

Het is een tumulteus jaar geweest voor de VS maar ook voor de rest van de wereld. Een jaar dat zo hoopvol begon met de verkiezing van Obama. De hoop is een stuk getemperd door de harde realiteit. Op zich niet erg. Te hoog gespannen verwachtingen leiden gauw tot grote teleurstelling. Toch heeft Obama meer bereikt dan menig vermoedt. Verandering is niet een kwestie van grootste maatregelen doorvoeren. Verandering begint met visie en leiding geven. Verandering begint met het schetsen en duiden van een toekomst. Vanuit die visie volgen maatregelen. Groot en klein. Soms snel, soms langdurend. Obama heeft op veel punten de beleidslijnen volledig verzet. Dat betekent niet dat van de ene dag op de andere dag,alles ineens anders is. De effecten van veranderd beleid heeft tijd nodig. Naarmate we verder komen zullen de effecten maar ook de resultaten daarvan zichtbaarder worden.

Uit de diverse speeches van Obama is ook duidelijk op te maken dat hij zich dat duidelijk realiseert. Ook Obama doet aan verwachtings management Met de komst van Obama is het grauwe, kille van de conservatieven aan de kant gezet.

Hoe negatief dat beleid was wordt bijvoorbeeld duidelijk uit het interview met Michael Gorbatsjov. Hij verklaart dat zowel Mitterand als Thatcher falikant gekant waren tegen de val van de muur. Zij benaderde Michail Gorbatsjov rechtstreeks om hem te vragen de Duitse hereniging tegen te houden. ‘Laat ze (de Oost-Duitsers) maar rustig achter die Muur blijven’, zei ze tegen de Sovjetleider. Maar die negeerde haar smeekbede.Wat had er niet kunnen gebeuren als hij die tot de tanden bewapende militairen, die zelfs over kernwapens beschikten, had ingezet? ‘Dat had wel eens het begin van een Derde Wereldoorlog kunnen worden!’, aldus Gorbatsjov.

Obama getuigt van een gelijkende Visie. Het is tijd voor verandering. Obama heeft duidelijk zijn Visie weer gegeven. Dat kan hij echter niet alleen. Als de rest van de wereld, zoals dhr van Baalen van de VVD, met zijn hakken in het zand blijft staan, dan zal verandering strandden in goede bedoelingen. Ook Minister Cramer en Barosso moeten hun verantwoordelijkheid nemen.

yes, we can change. Met nadruk op het woord WE

bronnen:

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1313394.ece/Huis_stemt_in_met_zorgstelsel_Obama

http://www.fd.nl/artikel/11127738/begrotingstekort-vs-1-75-biljoen-huidig-fiscale-jaar

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1312245.ece/Obama_ontvangt_leiders_indianenstammen

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1311564.ece/Obama_blijkt_niet_over_water_te_lopen

http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1313332.ece/Gorbatsjov_Thatcher_wilde_val_Muur_tegenhouden

Microsoft wordt zenuwachtig

Met de komst van netbooks, zijn ook de eisen en wensen voor de besturingsystemen aan het veranderen. Netbooks vereisen snellere en kleinere besturings systemen. Iets waar Windows maar moeilijk aan kan voldoen. Hierdoor raakt de installatie van Linux systemen in een stroomversnelling. Linux is sowieso kleiner en sneller dan Windows.

Microsoft probeert het tij in zijn voordeel uit te leggen door de definitie van netbooks te veranderen en er een eigen draai aan te geven. Volgens Microsoft is het : “”low cost small notebook PCs”. Een erg vage definitie. Maar door deze vaagheid komen ineens een heleboel netbooks ehhh notebooks ehh smalle notebooks, ineens binnen de range van Windows. Die kunnen ze dan leuk meetellen in hun cijfertjes.

De waarheid ligt toch anders. ABI research stelt op basis van de reguliere en algemeen geaccepteerde definitie van netbooks dat “op de 35 miljoen netbooks die dit jaar wereldwijd verkocht worden staat in 32 procent van de gevallen een versie van Linux, de rest draait Windows.” ABI verwacht ook dat in de komende jaren het aantal netbooks met Linux sterk zal toenemen.

Een niet rooskleurig beeld voor Microsoft. Met de veranderende markt waar snelle kleinere netbooks een steeds prominentere plaats gaan innemen, wordt Windows een hele zware last.  Gebruikers zullen meer en meer applicaties van het internet gebruiken ipv hele zware programma’s op hun eigen Pc aan te houden. De noodzaak voor zware besturingsystemen als Windows wordt dan snel kleiner.  Linux systemen voldoen al aan die voorwaarden en is de reden voor de populariteit van Linux op netbooks. Ook op mobiele apparatuur zie je het aandeel Linux toenemen.

Microsoft en fervente voorvechters van MS doen nog ijdele pogingen om het tij te keren middels desorienterende informatie, zoals Microsoft-blogger Brandon LeBlanc. Die op zijn blog doodleuk verkondigd dat consumenten volop netbooks terugbrengen waar Linux op staat. Enige onderbouwing is er niet. De andere argumenten die hij aanvoert raken eveneens kant noch wal, zoals de meeste linux gebruikers weten.

Het zijn de stuiptrekkingen van een angstig concern dat jaren de macht heeft gehad en nu door de snelle veranderingen, de grond onder zich vandaan voelt zakken. Microsoft verwordt langzaam tot een dinosaurus. Het klimaat verandert drastisch en nu is het wachten op die grote steen die de evolutie definitief verandert.

http://webwereld.nl/nieuws/64210/-linux-op-ruim-30-procent-netbooks-.html#source=newsletter

Oppositie legt coalitie over de knie

Het vandaag geplande debat over de AOW wordt uitgesteld naar volgende week. Door de nagenoeg voltallige oppositie, alleen sgp ontbrak, werd gedreigd met een totale boycot indien Balkenende en Bos niet aanwezig zouden zijn.

Met deze knieval laat de coalitie en met name Balkenende en Bos zien dat zij de gevoeligheid van deze zaak volledig verkeerd hebben ingeschat. Iets wat eigenlijk voorspelbaar was. In de voorgaande weken werd er al gesteggeld wanneer het debat zou plaatsvinden. Vorige week nog uitgesteld vanwege de agenda van Balkenende en nu dus weer. In de voorliggende periode had de oppositie al aangegeven absoluut de aanwezigheid van Balkenende en Bos te eisen.

Het is ook merkwaardig dat B & B als argument aanvoeren dat het alleen nog een vakinhoudelijk debat betreft. Maar dat is toch tekort door de bocht. Veel punten in het coalitie akkoord staan nog volledig open. Teveel wordt nog met algemene beschrijvingen afgedaan. Dus deze horde is nog lang niet genomen.

Of Balkenende nu al met 1 voet in Europa staat of niet. Het blijft een sterk staaltje aan gebrekkig leiderschap. Op een dergelijk gevoelig dossier die uiteindelijk alle mensen in dit land treft, kan je de zaak niet afdoen met het naar voren schuiven van de verantwoordelijke minister Donner en zijn staatssecretaris. Zoals ik al eerder heb gesteld. Balkenende is geen leider die zijn troepen vooruit gaat, maar een manager die alleen, als de bom is gebarsten, komt kijken wat de schade is.

Ook Wouter Bos heeft wat uit te leggen. Ja hij heeft de plannen verdedigd tegenover zijn achterban, maar als minister heeft hij ook wat uit te leggen tegenover de rest van Nederland. En die worden gerepresenteerd door de volksvertegenwoordiging.

Is dit politieke drama van de coalitie het gevolg van het uiteenvallen van de coalitie sterkte? Dan kunnen we onze borst nog nat maken, want in het voorjaar komen natuurlijk de aanbevelingen van de commissies op tafel. Dat zullen nog interessante debatten worden.

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1312146.ece/AOW-debat_uitgesteld_na_druk_oppositie

Peiling Synovate week 45

De 2 wekelijkse peiling van de politieke barometer laat weinig verschuivingen zien. Meest opvallende is het herstel van het CDA van 34 naar 37 zetels. De commotie rondom het mogelijke presidentschap van Balkenende voor de Europese raad zal hier debet aan zijn.

Verder blijft de PVV hangen op 26. De commotie rondom liedjes en kinderprogramma’s heeft geen effect gehad op hun positie.

De VVD verliest weer 1 zetel.  Inmiddels op 13 zetels. Die teloorgang blijft doorgaan.

Groenlinks staat nu op 8 zetels.

Synovate heeft naar aanleiding van het nog te publiceren rapport Racisme Monitor, kiezers gevraagd naar een link-rechts indeling van de verschillende partijen. De PVV staat als meest rechtse partij te boek. Groenlinks samen met SP als meest linkse.

http://www.politiekebarometer.nl/pdf/pb-2009-wk45extra.pdf

Opvallend dat ook de PVV aanhang zichzelf uiterst rechts plaatst.

Het aantal mensen dat denkt dat de PVV geen regeringsverantwoordelijkheid kan dragen neemt snel toe. Nu al 57% komend vanaf 46%. Ook denken veel mensen, 35%, dat het met de populariteit van de PVV snel afgelopen zal zijn als zij in de regering deelneemt. Ook denkt 40% dat de PVV een one issue partij is.

Anoniem solliciteren

IN 2007 pleitte de SER voor de mogelijkheid van anoniem solliciteren. Hierdoor zouden met name groepen die normaal buiten de boot vallen, veel meer kans maken op een baan. Ook de commissie Gelijke Behandeling stelt dat anoniem solliciteren een goede manier is om discriminatie bij de voordeur te voorkomen.

Helaas, is op een enkel initiatief na, dit een stille dood gestorven. Minister Guusje Ter horst, toentertijd burgemeester van Nijmegen, wilde het al doorvoeren maar stuitte op fel verzet in de gemeenteraad. Er is toen besloten tot een beperkt experiment.

Resultaten

Een groter onderzoek door Manpower beslechtte het lot van het anoniem solliciteren. Manpower had zelf ook onderzoek gedaan en kwam tot de conclusie dat het niet bijdroeg aan de kans voor bijvoorbeeld allochtonen. Toch is dat onderzoek niet geheel representatief.

Manpower als uitzendorganisatie heeft overeenkomsten met werkgevers. Die vertrouwen erop dat een goede preselectie is gedaan door Manpower. De kandidaten die dus door Manpower worden aangedragen, hebben dus al een streepje voor. Dit is het zogenaamde ‘warm solliciteren’. De werkgever zal dan meegaander zijn.

Bij een koude sollicitatie zit echter de angel. De sollicitant is compleet onbekend bij de werkgever. Er is geen uitzendbureau die de kandidatuur ondersteund. Dan is de kans op [on]bewuste discriminatie vele malen groter.

Frankrijk

In frankrijk heeft men een proef genomen met anoniem solliciteren en daar blijkt het uiterst succesvol. Minderheden blijken 3 keer zoveel kans te maken op een functie dan bij een reguliere sollicitatie. Op grond hiervan heeft Frankrijk besloten om het experiment verder te vergroten en bij gelijkende resultaten het anoniem solliciteren definitief door te voeren. Van een veplichting wil men echter nog niet weten.

Principe

Het principe is eenvoudig. Van de kandidaat worden naam, geslacht, leeftijd en adres weggehaald. De werkgever ziet dan ook alleen de objectieve en relevante data van de kandidaat. Namelijk opleidingen, cursussen, werkervaring. Dit zijn de werkelijke criteria waarop je als werkgever een kandidaat wilt beoordelen bij de schriftelijke ronde. De persoonlijkheid en karakter van de kandidaat komen ter sprake bij de eerste mondelinge ronde.

Het verzet tegen anoniem solliciteren bevreemd mij dan ook. Welk voordeel of welke conclusie denkt een werkgever te halen uit de persoonlijke gegevens van de kandidaat die van betekenis zijn voor het uitoefenen van de functie? Volgens mij geen enkele. Als interim manager heb ik regelmatig mensen geinterviewd en aangenomen. En ik moet bekennen dat bijvoorbeeld leeftijd sluipenderwijs een rol kan spelen. Je betrapt jezelf erop.

Het is dus m.i. een goede zaak dat anoniem solliciteren wordt ingevoerd. In navolging van Frankrijk kan Nederland ook onder alle overheids instanties, bij wijze van proef, het anoniem solliciteren voor een half jaar invoeren. Laat het onderzoek dan maar uitwijzen of het al dan niet effect heeft. Baat het niet, het schaadt in elk geval ook niet.Zeker in deze tijd waar allochtonen aantoonbaar langs de kant blijven staan, met alle gevolgen van dien, is het des te belangrijker. Ook als het gaat om betrekken van oudere werknemers in onze maatschappij kan het een positief effect hebben. De AOW leeftijd gaat naar 67 jaar, dus elke werknemer is nodig. Helaas maken mensen boven de 50 aantoonbaar minder kans op een baan dan hun jongere tegenstrevers. Dus ook voor deze doelgroep kan het een mogelijkheid zijn om binnen te komen.

Het veelgehoorde bezwaar dat het exta werk oplevert, is absolute kolder. Het maakt op dat punt werkelijk geen enkel verschil. Verder vraag ik mij ook af waarop de weerstand is gebaseerd bij werkgevers? Het kost niet meer en als je zuiver beoordeeld maakt het dus niet uit of je de persoonlijke gegevens heb.

Dus maar snel het voorbeeld van Frankrijk volgen lijkt mij. Guusje ter Horst, warm voorstandster hiervan, als minister, moet op dit punt toch een doorbraak kunnen forceren.

Open standaards EU

IN 2004 bracht de EU het EIF versie 1 uit waar in harde standaards staan benoemd waarin de europese landen zouden volgen. Daarbij waren de drie voorwaarden hard: een standaard moest door een onafhankelijk orgaan worden beheerd, als er patenten op de standaard rusten moet daarvoor een blijvende, kosteloze licentie worden gegeven en de beschrijving moest niet alleen zijn gepubliceerd, maar ook nog eens betaalbaar toegankelijk zijn.
Uit een nog niet publieke concept versie blijken de harde voorwaarden ineens boterzacht te zijn en op sommige punten zelfs uit de tekst verdwenen. Werd er vorig jaar nog een open consultatie uitgevoerd waaruit naar voren kwam dat open standaards zorgden voor een level playing field, blijkbaar is die gedachte een stille dood gestorven.
Door deze wijzigingen kan er dus ook voor closed standaards gekozen worden.  Voor het NOIV initiatief in Nederland een behoorlijk mes in de rug, mocht dit bewaarheid worden.
“Dit lijkt inderdaad een stap terug en dat baart zorgen”, erkent Edwin van Scherrenburg, woordvoerder van Heemskerk. Hij stelt dat er nog wordt gewerkt aan de Nederlandse reactie en daarom wil het ministerie op dit moment niets melden.
Volgens Serge Novaretti, verantwoordelijk voor de European Interoperability Strategy, is er niet veel aan de hand. Hij wijst erop dat dit slechts een conceptversie betreft en dat er nog gediscussieerd wordt. “De boodschap is nog steeds hetzelfde”, vertelt hij in een eerste reactie. “Het is de manier waarop je het formuleert.”
Stichting Holland Open, die eerder zeer enthousiast was over een vroegere versie, reageert nu verbaasd. “Ik constateer dat de huidige versie er beduidend anders uitziet. Ik vraag me af wat de consequenties zijn”, stelt voorzitter Jo Lahaye in een reactie tegenover Webwereld. “Ik zal nu contact opnemen met bevriende organisaties om met een gezamenlijk standpunt te komen.”
Het is in elk geval een merkwaardige switch. Inderdaad, het is nog een concept versie, maar dan juist hoog tijd om eens aan de bellen te trekken. Op basis van het eerste EIF zijn in heel Europa de nodige open standaards initiatieven van start gegaan. Om meerdere redenen mag dit niet een still dood sterven. Anders zit Europa alsnog gevangen in het web van enkele leveranciers met een minimale kans op concurrentie. Dat zou Neelie toch niet leuk vinden.

Bron:

http://www.opennieuws.nl/

http://webwereld.nl/nieuws/64145/ec-wil-af-van-open-standaarden.html

Wilders demoniseert zelf

De herdenking van Theo van Gogh is voor Wilders aanleiding om maar weer eens flink tekeer te gaan, in plaats van enig moment van bezinning.
In Nu.nl haalt hij uit naar minister van der Laan en fractievoorzitter Alexander Pechtold. Hij beschuldigt hun beide dat zij politieke handlangers van Mohammed B zijn, de moordenaar van T. v Gogh.Volgens Wilders dragen uitlatingen van de twee politici bij ”aan een klimaat van haat en geweld tegen mij en de PVV”.
Wederom een sterk staaltje retoriek van Wilders waarbij hij overduidelijk laat zien dat hij niet met kritiek kan omgaan. Eerder was hij al furieus dat 3 wetenschappers de standpunten van de PVV extreem noemde. Wat hij meteen vertaalde dat hij zelf als extremist werd gezien. Opzienbarend gezien het feit dat het betreffende rapport nog niet definitief is en nog gepresenteerd moet worden.

Met deze uitlatingen en zoals gebruikelijk Links van alles de schuld te geven, slaat Wilders elke keer de discussie dood. Niemand maar dan ook niemand mag ook maar enige kritiek uiten op hem, zijn standpunten of zijn partij.

Heb je wel het lef om dit te doen, dan word je door Wilders cum suis,

• meteen in de hoek van islam aanhang geplaatst,
• uitgemaakt voor handlanger van Mohammed B,
• niet luisterend naar ‘het volk’,
• voorstander van de volledige islamisering van Nederland en Europa,
• Iemand die geweld door de islam goedkeurd,
• Bedreiging van onze vrijheid,
• Tegenstander van de vrijheid van meningsuiting,

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Heel Nederland loopt op zijn tenen om vooral Wilders te ontzien. Absurd eigenlijk. Waar de kritiek op religies op volle kracht is, wordt elke tegengeluid direct gesmoord.  Het gezond verstand heeft plaatsgemaakt voor een furieuze haat. Dat Wilders volop gebruik maakt en kan maken van onze democratie en vrijheid van meningsuiting geeft aan dat zijn opvattingen over de bedreiging hiervan, kant noch wal raakt. Dat de PVV democratisch gekozen is, doet niets af aan het gegeven dat zijn opvattingen op zijn minst verwerpelijk zijn.

Door zijn constante retoriek waarbij het debat monddood wordt gemaakt, maakt Wilders zichzelf schuldig aan demonisering. Wilders heeft niets, maar dan ook helemaal niets geleerd van de moord op Fortuyn of Theo van Gogh.

Misschien moet hij eens beter kijken naar de interviews van Theo van Gogh. Scherp, radicaal, maar elk standpunt werd besproken. van Gogh schuwde het felle debat niet. Wilders wel. Die loopt er met een grote boog omheen, bij gebrek aan argumenten.