Te hoge salarissen en tarieven in de ICT

Als organisaties een nieuw product of dienst inkopen, gaan zij meestal niet over 1 nacht ijs. Er wordt uitgebreid vooronderzoek gedaan, een lijst met eisen en  criteria opgesteld en vele potentiele leveranciers mogen hun wervende verhaal komen houden.

Zo geld dat ook binnen de ICT branche. Vaak standaard pakketten die bij implementatie aangepast worden aan de wensen en eisen van de klant. Daarbij rekening houdend met de specifieke omstandigheden van de klant. Nu kan de klant nog zo zijn best doen om vooraf zijn processen en procedures te beschrijven. Wat de klant niet kan overzien is wat de effecten hiervan zijn in combinatie met het pakket.

Implementaties van pakketten houdt bijna altijd in dat de processen en daarmee ook procedures significant veranderen. Een klant kan dus onmogelijk vooraf alles bepalen. Daar wordt een beroep gedaan op de kennis en expertise van de IT adviseurs van het betreffende softwarehouse om een inschatting te maken van de effecten die het pakket zal hebben op de organisatie. Binnen menig project team worden hier vaak scherpe discussies overgevoerd.

Daarbij is de klant vaak in het nadeel. Eenmaal begonnen met het project is het te kostbaar om bij tegenvallende resultaten of uitkomsten, het traject te stoppen. Ook zijn regelmatig voorwaarden gesteld aan het vroegtijdig beeindigen van het traject. De klant moet dan verwijtbaar en laakbaar handelen van de leverancier aantonen. Een erg lastige klus. De software leveranciers weten altijd prima hun eigen verantwoordelijkheid af te dekken. Daar begint al de vendor lock in .

Een ander tenenkrommend probleem voor klanten zijn de tarieven die software leveranciers erop na houden. Voor een gemiddelde consultant betaald een bedrijf al snel €100-120 per uur ex btw. Zonder reis – verblijfkosten. Senior consultants en specialisten zitten daar nog boven en dan heb je nog eens een projectmanager die gauw richting de €200,- per uur gaat.

Nu zijn dit niet de tarieven die de consultant zelf ontvangt, maar die betaald worden aan de leverancier. Maar wat krijg je als klant nu eigenlijk voor dat geld?

Vaak veels te weinig. De leverancier houdt in zijn tarief stelsel geen rekening met de kennis en ervaring per groep. Je kan dus een consultant van 120,- krijgen die 3 maanden in dienst is en net met ICT is begonnen. Ook consultants met meer jaren op hun CV, blijken regelmatig te beperkte kennis te hebben van het software pakket dat zij leveren. Wil je dan als klant een specialist dan loopt dat meteen aardig in de papieren. Het zijn ook deze implementatie kosten die regelmatig uit de hand lopen. Door te weinig ervaring en kennis worden er teveel uren geinvesteerd. Een kostenpost die aan het einde van project excessief uit hand loopt. De klant kan echter weinig doen dan alleen druk uit te oefenen op de leverancier. Maar uitstappen of de voet dwars zetten is financieel geen optie. Dat zou nog duurder zijn. Dus dan maar gedwee het project uitzitten.

Leveranciers schermen vaak met het argument dat de loonkosten voor IT personeel zo hoog ligt. Daarbij komen vaak nog secundaire en tertiaire voorwaarden die het zo nog duurder maken. Zoals de auto, het mobieltje, de laptop, dure pensioenregelingen etc. Dit is echter wel veroorzaakt door dezelfde leveranciers.

In de periode dat er veel projecten zijn en het aanbod van personeel beperkt, doen softwareleveranciers de gekste dingen om aan personeel te komen. Daarbij worden de eisen die gesteld worden aan de potentiele kandidaten, vaak naar beneden bijgesteld. Zolang ze maar iemand op het project kunnen zetten en kunnen doorrekenen. Omzet is alles en projecten moeten doorgaan. Geen van die leveranciers die bedenkt om eens NEE te zeggen tegen een project. Die investeert in een organisatie die misschien niet zo hard groeit, maar die wel een stabiele organisatie heeft die werkelijk kwaliteit levert aan de klant. Kwaliteit in de vorm van diepgaande kennis en goede ervaring om een optimale implementatie te kunnen garanderen.

Als je als klant nu kijkt naar wat softwareleveranciers aan kwaliteit leveren, is dat vaak bedroevend. Helemaal als je dat afzet tegen de tarieven die gehanteerd worden. Dit wordt meer en meer een obstakel voor organisaties om te investeren in nieuwe informatie technologie. Als het even kan, gaan klanten toch nog maar een jaartje door met dat oude systeem. De trade off begint steeds vaker ten nadele van nieuwe software uit te vallen. Het wordt tijd dat ook in de ICT branche eens kritisch gekeken wordt naar tariefstructuren en salarissen. Momenteel liggen die te hoog en is de kwaliteit van personeel vaak bedroevend laag.

Tussen Recht en Regel

Kan de burger nog zijn recht halen jegens de overheid en is het wel de burger die verantwoordelijk is voor de vertragingen als gevolg van procedures?

Dit was een van de vragen die centraal stonden in de uitzending van Zembla. Het geschetste beeld vormt een schril contrast met de motivatie zoals deze ten grondslag lag aan de Crisiswet die met verve werd verdedigd door Premier Balkenende.

De burger kan bij beslissingen van de Overheid op verschillende niveaus, bezwaar aantekenen. Eerst zal het bezwaar via de reguliere bezwaarprocedure van de betreffende instantie plaatsvinden. Veelal betreft dit de gemeente. Mocht de burger niet akkoord zijn, dan kan zij nog in beroep gaan, met als hoogste bestuursrechter de Raad van State.

Bij toetsing van de bezwaren blijkt veelal de letter van de wet zuiver toegepast te worden, waarbij de inhoudelijkheid van het bezwaar nauwelijks meeweegt. Hierdoor is het mogelijk dat, indien de instantie volgens de regels handelt, er onzinnige besluiten doorgevoerd kunnen worden. Er  ontstaat dan een groot gat tussen de burger en de instanties, waarbij de burger zich aangetast voelt in zijn rechtsgevoel. De instantie kan de boot afhouden met het Recht in de hand. De basis van wederzijds wantrouwen is daarmee gelegd.

Instanties zijn zich veelal bewust van hun Recht en van de verschillende mogelijkheden die zij hebben om door een andere situatie te creëren, de burger buitenspel te zetten of te dwingen tot eindeloze procedures. Een van de voorbeelden  is de situatie in Utrecht met betrekking tot het muziekcentrum. De sloop is grotendeels voltooid maar een bouwvergunning is niet afgegeven. Daarmee heeft de gemeente een impasse gecreëerd. In de praktijk leidt dit tot een troosteloze situatie ter plaatse en de betrokken partijen geven elkaar over en weer de schuld.

Ook de vice-voorzitter van de Raad van State, Hr Tjeenk Willink is zich bewust van deze situatie binnen het bestuursrecht en erkend dat evaluatie op zijn plaats zal zijn.

Bij die evaluatie dient ook de andere vraag beantwoord te worden inzake het aanstellingsbeleid van de Staatsraden. De benoeming van de leden geschiedt door de Kroon, maar de wijze waarop die benoeming plaatsvindt is uiterst ondoorzichtig. Nog merkwaardiger is het gegeven dat Staatsraden geen juridische achtergrond behoeven te hebben. Het zijn ook vaak ex-ministers, burgemeesters, hoge ambtenaren etc.

Nu behoeft dit voor de uitoefening van hun ambt niet direct een bezwaar te zijn, maar de onafhankelijkheid van de leden kan wel in het geding zijn als een Staatsraad een beslissing dient te nemen over een voorstel van de eigen partij.

De ondoorzichtige, moeilijke en kostbare procedures voor de burger steken schril af tegen de positie van de instanties die het voordeel hebben financiële draagkracht en het  feit dat zij de uitkomsten van procedures kunnen beïnvloeden door bestuursrechters voor voldongen feiten te plaatsen.

Zo geraakt de burger in een windmolen gevecht. Niet alle burgers hebben hiervoor het doorzettingsvermogen of het kapitaal om dit ‘gevecht’ uit te zitten. En zelfs indien zij volledig in het gelijk gesteld worden, dan nog blijkt dat instanties de boot af kunnen houden indien de bestuursrechter geen dwingende eisen oplegt. Voor de burger rest dan niets anders dan nog een keer naar de bestuursrechter te gaan. Deze strategie van instanties komt feitelijk neer op het ‘dood’ procederen van de burger.

“Het moet sneller en anders in dit land” zei premier Balkenende in Urecht, en doelde daarmee ook op de situatie in het centrum van Utrecht.  Maar het is niet de burger in deze die voor de kar ligt. En passant vergat hij de rol van de overheids instanties die grotendeels zelf verantwoordelijk zijn voor impasses en misstanden. Waar Recht wordt gesproken maar inhoud wordt  vergeten, groeit het wantrouwen tussen burger en overheid. Met de invoering van de crisiswet doet het kabinet daar nog een schepje bovenop.

http://zembla.vara.nl/Nieuws-detail.2624.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=19040&tx_ttnews[backPid]=1974&cHash=6f94e0af97

http://zembla.vara.nl/Nieuws-detail.2624.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=19414&tx_ttnews[backPid]=1974&cHash=08b8090150

http://zembla.vara.nl/Afleveringen.1973.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=19040&tx_ttnews[backPid]=1972&cHash=f300261a43

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1167999.ece/Balkenende_crisiswet_om_bouw_te_versnellen

Bevolkingsgroei op de agenda

De verschillende berichten over de klimaat top in Kopenhagen zijn niet hoopgevend. Al eerder zwakte de diverse leiders het belang af. Ook op Joop.nl een duidelijk stuk over de ontwikkelingen van het klimaat en de noodzakelijke stappen. Toch ontbreekt een belangrijk punt in dit verhaal naar mijn optiek. De wereld bevolkingsgroei.

De wereldbevolking zal op basis van de huidige demografische ontwikkelingen doorgroeien naar meer dan 7 miljard mensen. Als enerzijds het aantal consumenten toeneemt, mede door de welvaart ontwikkeling van China en India, en anderzijds zuiniger omgegaan moet worden met de schaarse middelen die we hebben, dan kan verwacht worden dat de economie, duurzaam of niet, alsnog in elkaar stort.

Er zal dan per hoofd van de wereldbevolking zo hard bezuinigd moeten worden, dat we het alsnog niet redden. Een duurzame economie kan volgens mij niet zonder een gezonde bevolkingsontwikkeling. Helaas haalt dit punt niet de politieke agenda’s.  Toch is het aantal wereldbewoners absoluut een crux in het gehele verhaal.

Het is absoluut niet het meest aansprekende verhaal en zeker controversieel. Het recht op het krijgen van kinderen wordt aan alle kanten beschermd. Nu behelst dit stuk absoluut niet om kinderloos door het leven te gaan, maar het mag best een stuk minder. Ongebreidelde voortplanting richting of zelfs meer dan 7 miljard mensen, is wel teveel van het goede.

Eurlings, schop in de grond en hakken in het zand

Al jaren wordt er gedebatteerd over de invoering van de kilometer heffing. Commissie op commissie, onderzoek naar onderzoek. Nu wordt de invoering hiervan nog verder op de spits gedreven door Minister Eurlings van het CDA.

Eurlings toont enorme daadkracht als het gaat om het aanleggen van meer asfalt maar blijkt op het dossier kilometerheffing, de ene vertragingstactiek naar de ander toe te passen. Bij zijn aantreden wilde hij nog eerst verder onderzoek laten doen, ondanks dat er al talloze rapporten lagen. Nu ligt hij in de clinch met Vice premier Wouter Bos.

De PVDA en CU willen nu dat Eurlings eens voortmaakt. De kilometerheffing is wel het belangrijkste dossier dat op zijn bordje is gelegd vanuit de coalitiebesprekingen. En nu zijn we in zicht van de volgende verkiezingen en nog heeft hij nog geen stap gedaan op dit dossier. Werkelijk een blamage.

Eurlings wil nu dat Vice premier Wouter Bos meer geld stopt in het infrastructuur fonds, omdat verwacht wordt dat door de heffing er minder gereden wordt en daardoor minder inkomsten. Ook weigerde Eurlings om de provinciale opcenten in het systeem te verrekenen. Hij is als de dood om de automobilist voor het hoofd te stoten.

Nu is zojuist bekend geworden dat het plan eindelijk ingevoerd gaat worden. Details zijn nog niet bekend.

1 ding heeft Eurlings,helaas, wel mooi voor elkaar. De feitelijke invoering [2014] heeft hij over de huidige regeerperiode weten heen te tillen. Als er zodirect toch nog hobbels op de weg komen, kan hij zijn handen schoon houden. Misschien moet de kilometerheffing ook maar in de crisiswet ingebouwd worden. Maar van een geslaagd ministerschap kan je bij Eurlings niet spreken. Je belangrijkste dossier tot het laatst uitstellen en de invoering ook nog over je eigen periode heen tillen, getuigt van weinig daadkracht en politieke durf.

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1315876.ece/Hoogoplopende_onenigheid_tussen_Eurlings_en_Bos

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1315848.ece/Onenigheid_in_kabinet_om_kilometerheffing

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1316005.ece/Akkoord_bereikt_over_kilometerheffing

Bedrijven zelf verantwoordelijk arbeidskrapte

Intelligence Group meldt dat bedrijven nog altijd moeite hebben om vacatures vervuld te krijgen. Ondanks de recessie, die wel enige verlichting brengt, blijkt dat bijna tweederde van de organisaties nog steeds moeite heeft om goed gekwalificeerde kandidaten te vinden. De arbeidsmarktactiviteit stond in het eerste kwartaal van 2009 met slechts 11,3% actieve zoekers op het laagste punt in jaren. De activiteit onder werkenden blijft laag. Er is alleen een stijging zichtbaar bij net afgestudeerden en werklozen.

Het is de gebruikelijke klacht van werkgevers die weigeren in te zien dat hun eigen werving en selectie criteria mede verantwoordelijk is voor deze krapte.

Rondom het AOW debat is al vastgesteld dat ouderen moeilijk aan het werk komen. Niet vanwege hun gebrek aan kennis en / of ervaring, maar omdat bedrijven de voorkeur geven aan jongeren. Een achterhaald beleid als je bedenkt dat ouderen pro rato een groter deel van de werkende bevolking gaan vormen. Ook allochtonen blijken maar moeilijk aan het werk te komen. Niet vanwege gebrek aan opleiding of taalbeheersing. Die is onder allochtonen, zeker van de laatste generaties, uitstekend op orde.

Een ander punt is de starre houding van werkgevers als het gaat om kwalificaties. Dat een te lichte kandidaat niet geselecteerd wordt is begrijpelijk. Maar ben je ook maar iets over gekwalificeerd, dan hoef je ook geen moeite te doen om te solliciteren. Werkgevers zijn uiterst bekrompen bezig als het gaat om selecties.

Dat blijkt ook als je kijkt naar de procedures waar vaak meerdere rondes worden gehouden. De ene naar de andere kandidaat voorbij komt, waarop de werkgever altijd wel wat aan te merken heeft. Vervolgens wordt dan nog maar een selectieronde gehouden. Totdat de werkgever uit wanhoop en armoe maar een kandidaat selecteert.

Het probleem met werkgevers is dat zij voor elke functie de ‘ideale’ kandidaat zoeken. Maar weinig kandidaten zullen kunnen voldoen aan die ideale match. Ook werving, selectie en uitzendbureaus maken zich daar schuldig aan, door mee te gaan met hun opdrachtgever in deze beperkte redenering.

Met het huidig lopend aow debat wordt het eens tijd dat de werkgevers eens flink op de vingers getikt worden. Een ideale kandidaat bestaat niet en vele vooraf bedachte ideale kandidaten blijken later toch niet de belofte te zijn. Dat is niet de schuld van de kandidaat maar van de werkgever die niet wilt beseffen dat zijn selectie beleid niet deugt en excessieve verwachtingen en eisen stelt aan kandidaten.

Selectie dient te gaan om kennis, kunde en motivatie. Er zijn meer dan genoeg werknemers die daaraan voldoen. Er zijn echter maar weinig werknemers die voldoen aan het ideale beeld.
Het lijkt ergens op het ideale schoonheidsbeeld. Hoeveel mensen voldoen daaraan? Amper 1% en dat beeld is nog eens subjectief in de tijd.

Iraanse protesten hebben nieuw symbool

Al sinds de laatste verkiezingen is het onrustig in Iran. Met name in de steden weerklinkt nog altijd het protest tegen de gestolen verkiezingen door Ahmedinejad.

Deze hebben een nieuw gezicht maar ook een nieuwe dimensie gekregen in de vorm van een jonge, slungelige wiskunde student. Het gaat om de 19 jarige briljante wiskunde student Mahmoud Vahidnia, die tijdens een live uitzending van de iraanse televisie, de aanwezige Opperleider Khameini zwaar onder vuur nam.

‘Waarom mag er geen kritiek op u worden geuit? Denkt u soms dat u geen fouten maakt? Waarom controleert u alle media? Waarom houdt u uw mond over wat dit regime ons land aandoet?’ Waren enkele van zijn vragen en kritiekpunten. Khameini, waarschijnlijk beduusd door deze openlijke aanval bleef zwijgend glimlachen. Na een 20 minuten durend betoog, die in alle rust werd gehouden besefte de student wat hij eigenlijk gedaan had. Hij maakte zich toen snel uit de voeten, terwijl de staatstelevisie wanhopige pogingen deed om de uitzending te onderbreken en het voorval te bagatelisseren. Sindsdien is niets meer vernomen van de student.

In de straten van Teheran klinkt sindsdien zijn naam. Ook wordt er melding gemaakt dat posters met afbeeldingen van Khameini op de grond worden gegooid en vertrapt. Wat in de arabische cultuur een van de zwaarste beledigingen is.

De protesten in Teheran verstommen dus niet. Het volume kan dan soms wijzigen, het verzet is echter ongebroken. Met de komst van een nieuwe ‘rebel without cause’ heeft het verzet een nieuw symbool.

http://www.depers.nl/buitenland/352291/Wiskundestudent-doet-het-ondenkbare.html

Pvv ‘er de Mos is misleid inzake klimaat

In de telegraaf van 6 november wordt de PVV ‘er de Mos aangehaald die meent dat Minister Cramer angst en sprookjes vertelt over de smeltende sneeuwkap van de Kilimanjaro. Daarbij baseert De Mos zich op bewijzen uit 2004. Volgens de Mos is de smeltende sneeuwkap het gevolg van de ontbossing van de Kilimanjaro.

In de Telegraaf geeft De Mos niet aan over welk onderzoek hij het heeft en daarnaast heeft hij blijkbaar de voortschrijdende ontwikkelingen en inzichten over het klimaat, de laatste 5 jaar blijkbaar niet goed gevolgd.

Ja er vindt ontbossing plaats aan de voet van de Kilimanjaro maar het volume daarvan kan bij lange niet de sterke afname van de sneeuwkap verklaren. Ook de toegenomen landbouw actviteiten zijn te kleinschalig om zo’n verstrekkend effect te hebben. 1 druppel dooft tenslotte ook niet een gloeiende plaat.

Beter kan de Mos het rapport van professor Lonnie Thompson lezen of anders te rade gaan bij Hoogleraar Pim Martens. Beiden houden zich nadrukkelijk bezig met de problematiek rond deze beroemde berg. Beiden geven ook duidelijk aan dat de klimaatverandering de voornaamste oorzaak is van de smeltende sneeuwkap.

Dat de PVV een discussie wilt over het klimaat is prima, maar laten zij zich dan wel baseren op wijd erkend en bevestigd wetenschappelijk onderzoek en niet van die losse flodders afschieten.

Verder voert de Mos op de PVV site de Jevsons Paradox aan om aan te tonen dat energie bezuiningen en efficiency niet werken, omdat volgens deze paradox dit uiteindelijk leidt tot meer energieverbruik. De paradox behelst in het kort dat door de efficiency verbeteringen, de energie goedkoper wordt en daardoor er meer geconsumeerd kan worden.

Dat is leuk geprobeerd maar misschien moet de Mos de paradox nogmaals lezen want er zitten nogal wat angels aan het verhaal.

De Mos vergeet dat de prijs en de vraag naar een product niet alleen door efficiency wordt bepaald:

• Beschikbaarheid van het product
• Primaire behoefte -> huisverwarmen. Secundaire behoefte -> bubbelbad of zo
• Substituties- > zelf energieopwekken of consuminderen
• Wetgeving
• Inkomen van de consument -> bij een recessie zal de consument niet zomaar meer consumeren, ook al wordt een product goedkoper
• Conjucturele ontwikkelingen -> bij laagconjuctuur daalt ook de tendens om efficiency programma’s door te voeren. Dit is budget gestuurd
• Varkenscyclus -> opslingereffecten doordat het aanbod niet direct de vraag volgt. Voor energie geldt bijvoorbeeld dat Gas is gekoppeld aan de olieprijs
• Prijs elasticiteit.->Hoe sterk de gevraagde hoeveelheid van een product reageert op een prijsverandering
• kwaliteit product [in energietermen kan dan het verschil tussen groen en grijs genoemd worden als kwaliteits onderscheid, die ieder hun eigen prijsvorming kennen]

De grootse fout die De Mos maakt blijkt uit de volgende zin:

Terugkomend op de energiebesparingscampagne moeten we Minister Cramer nog dit meegeven:…………….Producten en autokilometers worden er namelijk goedkoper door, zodat mensen en bedrijven juist meer gaan consumeren.

Meneer De Mos haalt hier verschillende programma’s door elkaar en veegt ze op 1 hoop. Besparen op mijn huiselijke energie is een andere vorm van energie dan die van auto’s.

De kennis van De Mos inzake energie, de vormen en programma’s, de klimaatonderzoeken laat sterk te wensen over. Over zijn uiterst gebrekkige kennis van economie nog maar te zwijgen. Misschien iets minder Googlen, maar zelf diepgaand onderzoek doen, danwel je door erkende wetenschappers laten voorlichten.

Tweet van de Dag

Mogelijk hebben velen van U deze tweet al gezien, maar ik wil hem toch niet onthouden voor diegenen die het ontgaan is.

 

http://twitter.com/SophieintVeld/status/5620273360

ik kan mijn ogen niet geloven: staande ovatie voor Havel’s betoog voor de vrijheid, maar de PVV blijft als ENIGE zitten!

Sophie in  ‘t Veld. D66

Vrijheid en democratie heeft bij de PVV blijkbaar een geheel andere invulling. Het geeft aan dat de vraag van Femke over het democratisch gehalte van de PVV erg actueel is.

Verkiezings invloeden

In de huidige spektakel democratie leeft volop het beeld dat de persoon of lijsttrekker van een partij een beslissende dan wel een grote invloed heeft op het succes van de partij. De lijsttrekker dient charisma en visie te hebben op de toekomst. Dit standpunt wordt verder benadrukt door de toename van de invloed van de media. Wie niet goed in beeld komt, kan het wel schudden is de opvatting.

Die opvatting verbleekt echter als je kijkt naar het succes van een Jan Peter Balkenende. Bij zijn aantreden als lijsttrekker van het CDA werd hem werkelijk geen kans gegeven. Spottend werd hij vergeleken met Harry Potter. Zelfs in het buitenland. Gebrek aan charisma en het programma van het CDA was als vanouds leeg en betekenisloos. Desalniettemin bleef het CDA het goed doen in de verkiezingen. Nog altijd zitten zij in het centrum van de macht. Het charisma van een lijsttrekker is dus niet van doorslaggevende betekenis.

Personen democratie

Volgens Professor Dr. Joop van Holsteyn¹ is de waarde die toebedacht wordt aan de persoon in de politiek sterk overdreven. Ook dat dit effect iets nieuws is en gerelateerd is aan de opkomende media invloed wijst hij van de hand. Het laatste word al aantoonbaar betwist als we kijken naar het verleden waar een politicus als Drees veel aandacht genoot, maar er nog absoluut geen sprake was van een communicatie / media maatschappij zoals wij dat nu kennen. Ook Biesheuvel en Den Uyl hebben daar nooit van geprofiteerd, terwijl beiden tot de verbeelding spraken. “Of, als ik het zorgvuldiger formuleer: voor een aanzienlijke en toegenomen mate van personalisering in de vorm van electorale persoonseffecten is nauwelijks empirische steun te vinden”, aldus Professor Holsteyn.

1http://www.socialsciences.leiden.edu/politicalscience/organisation/faculty/holsteyn-dr-jjm-van.html

…

….

Afsluitend

Moet GroenLinks nu naar het midden bewegen door haar standpunten bij te stellen of versterkt zij haar strategie om nieuwe kiezers aan te trekken? Bij een beweging naar het midden zal GroenLinks hoogst waarschijnlijk haar klassieke achterban gaan verliezen. GroenLinks als principiële partij heeft op dat punt een standaard hoog te houden. Er liggen wel mogelijkheden om een offensieve¹ strategie te volgen om meer liberale en progressieve kiezers vanuit andere partijen naar zich toe te trekken. Met name onder de PVDA en D66 zullen mogelijk de nodige kiezers aan te trekken zijn.

Zeker D66 vertoont qua achterban een belangrijke overlap met GroenLinks. Een aanknopingspunt kan een realistische politieke benadering zijn van specifieke problemen. Een te dogmatisch beeld van GroenLinks als de uiterst principiële partij zal afschrikken. Feitelijk had GroenLinks al die switch voorzichtig gemaakt met de auto clip tijdens de vorige verkiezingen. Helaas viel deze niet goed bij de klassieke achterban. Het lijkt mij echter sterk dat vanuit het campagne team niet aansprekende punten naar voren gebracht kunnen worden die zowel de eigen achterban als nieuwe kiezers aantrekt. Het vergelijken van partijprogramma’s is altijd een goed start punt. Daarin dienen punten gevonden te worden die GroenLinks kan claimen. Alexander Pechtold is momenteel volledig in de ban van de PVV. Daarmee profileert hij zichzelf wel, maar vooral eenzijdig. Dat levert voor GroenLinks ruimte om andere punten over te pakken.

1http://www.addvise.net%2Fverkiezing%2520strategie.pdf

De volledige case is hier te downloaden [0,5 mb]

Twitter score politici & partijen

Op http://kamertweets.nl/[partij] is te zien welke kamerleden via deze twitter actief zijn. Het kan zijn dat andere kamerleden op een andere wijze met twitter actief zijn. Deze zijn dan niet in de lijst opgenomen. Voor de kiezer die op zoek gaat naar twitterende kamerleden is dit wel de meest voor de hand liggende site. Het is voor fracties wel de vraag of het handig is om verspreid te twitteren. Bundelen van kracht en Sites maakt de bereikbaarheid, aanwezigheid en vindbaarheid van kamerleden een stuk groter.

De tabellen zijn uitgesplitst naar kamerlid en naar partij. Het CDA steekt er met kop en schouders bovenuit. Dit aantal komt bijna geheel voor rekening van Maxime Verhagen die heel actief is. Verder zijn er een aantal fracties leden die [nog] niet twitteren via deze Site. Deze staan op Null.

De score van Groenlinks komt voor rekening van Femke Halsema.

Belangrijkste score is natuurlijk het aantal volgers. Daar is op gesorteerd [aflopend]