Met de komende OS in het vooruitzicht, wordt de aandacht voor de situatie in Tibet steeds groter. Krampachtig poogt China de deksel op de put te houden en middels misleidende propaganda de buitenlandse mening te beinvloeden. Het harde optreden, vernietiging van cultuur, marteling en het feit dat Tibet van orgine onafhankelijk is, wordt stelselmatig ontkend en verdraaid. Een kleine historische terugblik op Tibet.
Historie
Van de zeer oude historie van Tibet is niet veel bekend. De nu bekende geschiedenis begint vlak voor de eeuwtelling[127 v chr]
Tibet werd toen geregeerd door de Yarlung koningen die vernoemd zijn naar de Yarlung vallei welke de grens van hun rijk begrensde. Hun invloed heeft zich vervolgens gestaag uitgebreid. Rond de 6e eeuw was hun gebied uitgebreid dat het grootste ceel van Centraal Tibet onder hun heerschappij viel. Rond 608 werd de 32e koning geinstalleerd, Namri Songsten (± 570 – 619) die een ambassadeur afvaardigde naar China. In deze periode was Tibet geen onderdeel van China. In de periode 630-649 groeide Tibet uit tot een rijk dat strekte van Turkestan, Nepal, Amdo en Kham in het Oosten. In de 8 eeuw werden zelfs grote delen van China veroverd, delen van Noord-Pakistan en delen van Noord India. Het is in deze periode dat het Boeddhisme zijn intrede doet in Tibet. In deze tijd wordt het eerste Boeddhistische klooster in Tibet gebouwd, bij Samye, waar monniken religieuze geschriften naar het Tibetaans begonnen te vertalen.
De dynastie van de koningen eindigt rond 842. Dan wordt de heerschappij van Tibet verdeeld over lokale heersers. De veroveringen gingen verloren. Het boeddhisme daarentegen begon aan haar eigen opmars en begon zich geleidelijk te verspreiden. Zo groeide Tibet langzaam uit tot het belangrijkste Boeddhistische land ter wereld.Een religieuze orde die veel macht kreeg in Centraal Tibet was de Sakya.
Mongolie
Met de opkomst van het mongoolse rijk, vanaf 1200, werden grote delen van Tibet veroverd. De mongoolse heersers installeerde Sakya’s als vazallen voor de mongoolse heersers. In 1279 installeert Kublai Khan zich als eerste Chinese keizer na de verovering van Noord-China. Na de val van het mongoolse rijk verkrijgen China en Tibet hun onafhankelijkheid terug.
Dalai Lama’s
Einde 1380 word een nieuw orde steeds belangrijker. de Gelugpa-orde, die rond 1380 gesticht was door Tsongkhapa. Tsongkhapa’s opvolgers (reïncarnaties) worden de Dalai Lama’s genoemd. Vanaf de 16e eeuw wordt deze orde ook politiek van belang. Gesteund door de mongolen wordt in 1640 een einde gemaakt aan de heerschappij van de Tsang. Vanaf dat moment heersen de Dalai Lama vanuit Lhasa in Tibet. De Chinezen pogen in die periode om invloed, zonder veel succes, uit te oefenen op de religieuze leiders van Tibet.
Mantsjoe
De Mantjsoe stelden twee zogeheten ambans aan die alle politieke beslissingen in Tibet moesten goedkeuren. Ook beslisten zij over de opvolging van de Dalai Lama’s. In 1727 kwamen de Tibetanen in opstand tegen de overheersing van de Mantjsoe die echter bloederig werd onderdrukt. Na 1800 verzwakte de Mantjsoe en kon Tibet enigzins los komen van de knellende greep vanuit China. Toen de Qing-dynastie echter in de Nationalistische revolutie van 1911 uiteindelijk viel, verklaarden Tibet en Mongolië zich middels het Verdrag van Urga onafhankelijk van China. Eind 1912 verlieten de laatste Mantsjoetroepen Tibet.
20e Eeuw
Tot 1950 was de invloed van China nihil en was Tibet feitelijk een onafhankelijke theocratie, waarin de Dalai Lama zowel politiek als geestelijk de hoogste leider was. Hieraan kwam een einde door de opkomst van het chinese communisme onder leiding van Mao Zedong.
In 1950 viel het chinese rode leger tibet binnen. Op 23 mei 1951 werd in Peking besloten dat Tibet voortaan integraal deel zou uitmaken van China. De Dalai Lama werd een vazal van de Chinese regering. In 1956 brak een opstand uit onder de Tibetaanse bevolking. Deze werd hard neergeslagen wat resulteerde in de dood van maar liefst 87.000 mensen. De Dalai Lama vluchtte toen naar India en leeft sindsdien in ballingschap.
De chinezen ontbonden de tibetaanse regering en de militaire aanwezigheid werd opgevoerd. Vele dorpen en kloosters werden door de Chinezen platgebrand en er vonden honderden standrechtelijke executies plaats. De Tibetanen werden gedwongen in collectieven te werken moesten tarwe en rijst verbouwen, in plaats van gerst, wat in het Tibetaanse klimaat[hoogte] niet goed groeit. Hierdoor braken grote hongersnoden uit.
In 1965 werd Tibet in provincies opgedeeld. Het midden, zuiden en westen vallen nu onder de Autonome Regio Tibet, het noorden onder de nieuw bedachte provincie Qinghai, en het oosten werd verdeeld over de provincies Sichuan en Yunnan. Deze opdeling heeft ervoor gezorgd dat tweederde van de Tibetanen in China buiten de Autonome Regio wonen. Dat deze provincies tot 1950 deel uitmaakten van Tibet, wordt door de Chinezen nu echter officieel ontkend.
Van 1966 tot 1976 werd met de Culturele Revolutie wat nog over was van Tibets cultuurschatten vernietigd. Hoewel overal binnen de Volksrepubliek China vernietiging plaatsvond, wordt gedacht dat de vernietiging in Tibet het grootst was. Vele monniken en nonnen vonden de dood en werden langdurig gemarteld of gedwongen tot seksuele relaties met elkaar. Kloosters werden met de grond gelijk gemaakt. Eeuwenoude Boeddhistische geschriften werden verbrand of als toiletpapier gebruikt. Het grootste deel van Tibets culturele erfgoed is zo verloren gegaan.
Na Mao
Vanaf 1977 ontstaat langzaam de open deur politiek waardoor de Tibetaanse cultuur en bevolking wat meer ademruimte krijgt. De Dalai Lama zond een afvaardiging om de stand van zaken te bekijken. De uitkomsten waren schokkend:
Er stond onder andere in dat tussen 1949 en 1979 meer dan 1,2 miljoen Tibetanen de dood vonden als direct gevolg van Chinees handelen. Meer dan 6000 kloosters waren vernietigd, twee derde van Tibet was door de nieuwe bestuurlijke indeling bij China ingelijfd, 100.000 Tibetanen bevonden zich in werkkampen waar ze dwangarbeid voor de Chinezen verrichtten, en veel van Tibets natuurlijke bossen waren gekapt.
Desondanks bleven de chinese regering en de Dalai Lama in gesprek die in 1983 strandden. De Dalai Lama zou als hij terugkeerde naar Tibet onder huisarrest in Beijing worden geplaatst. Dit weigerde de Dalai Lama en vanaf dat moment begon China aan zijn propaganda dat Tibet altijd een onderdeel zou zijn geweest van China. Dit is een feitelijke leugen.
De chinese annexatie politiek gaat nog verder met de komst van Han Chinezen. De chinese overheid bevordert opzettelijk de immigratie van Han Chinezen naar Tibet om zodoende de cultuur en historie van Tibet te doen vervagen. Momenteel vormt de oorspronkelijke Tibetaanse bevolking dan ook een minderheid in eigen land.
China gaat door met het doen van grote investeringen en het zenden van Han-Chinezen naar de Autonome Regio Tibet. Op 1 juli 2006 werd de Peking-Lhasa-spoorweg in gebruik genomen waardoor het reizen van en naar Tibet een stuk eenvoudiger werd. Het overgrote deel van de ter beschikking gestelde overheidsgelden wordt ingezet ten behoeve van de belangen van de Han-Chinezen in Tibet, waardoor er een verschil ontstaat tussen de levensstandaard van de autochtone Tibetanen en de Han-Chinezen. Nomadische Tibetanen werd een bestaan als boer opgelegd. Tibet bezit veel natuurlijke grondstoffen, die momenteel gedolven worden. Er is een hoge werkloosheid onder de Tibetanen in de Autonome Regio Tibet.
Milieu
Een ander schokkend aspect aan de bezetting van Tibet door China is de milieu situatie, waar eigenlijk maar weinig internationale aandacht voor is.
Begin jaren 60 begon China op een destijds strikt geheime locatie op het Tibetaans Hoogland met de ontwikkeling van kernwapens, waarbij een enorme milieuvervuiling ontstond en de gezondheid van Tibetaanse dwangarbeiders in gevaar kwam (Ziemer, 2001). Ook zou China andere landen hebben aangeboden in ruil voor financiële compensatie kernafval op te slaan in Tibet. Een andere bedreiging vormen de uraniummijnen in het gebied.
Tot slot
De chinese overheersing van Tibet en het misdadige regime dat zich schuldig heeft gemaakt aan genoicide jegens het tibetaanse volk, verdient geen enkele steun. Het is verbijsterend dat voor eerst Het IOC zonder blikken of blozen, de OS laat organiseren door een Overheid dat in strijd handelt met de Olympische geest. Dat vervolgens het NOC hun handen ook in onschuld wassen en zich verbergen achter argumenten dat sport niet mag vermengd worden met politiek, is helemaal verbijsterend. Zowel het IOC als het NOC kijken bewust de andere kant op.
China slaat momenteel elke vorm van protest in Tibet keihard neer, uit angst voor de negatieve berichtgeving. Daarmee erkent China implicitiet dat Sport en Politiek verbonden zijn. Je kan moeilijk van de sporters vragen om hun jarenlange sport arbeid terzijde te zetten vanwege het falen van de sportorganisaties die haar vertegenwoordigen. Daarnaast vind ik het uitermate merkwaardige dat Kroonprins Willem-Alexander nog altijd zonder enige gene lid is van Het IOC. Een organisatie die niet maalt om mensenrechten maar alleen geïnteresseerd is in kijkcijfers. De protesten tegen het chinese beleid dienen dan ook niet te verstommen en ik kan respect opbrengen voor de sporters die nu al stelling nemen tegen dit beleid. Iets wat hun in China verboden zal worden.
Filed under: Zonder categorie | getagged: Maatschappij
