Van tijd tot tijd speelt het item topsalarissen weer op. Voornamelijk als een topbestuurder afscheid neemt en een ruime gouden handdruk krijgt. Opeenvolgende kabinetten hebben het bedrijfsleven opgeroepen om vooral toch terughoudend te zijn met het rondstrooien van aandelen,opties, bonussen etetc.
Veel heeft het niet geholpen. Ik hoor de oproep ook nog van Minister Bos, die voor de verkiezingen nog werkelijke wilde optreden, maar nu zich heeft beperkt tot indringende oproepen. Toch heeft hij de deur open laten staan naar wettelijk ingrijpen.
Op de website topsalaris kan men goed de ontwikkeling van de topinkomens volgen. Opvallend is de immense stijging van 2006 naar 2007. Was het gemiddelde in 2006 nog 951.107,- in 2007 is het inmiddels verdrievoudigd: 2.453.695,-
De voornaamste toename wordt veroorzaakt door opties en aandelen die verstrekt worden. Bij een opgaande beurs worden deze al snel veel meer waard. De vraag dringt zich op of de betreffende bestuurder ook dermate veel waarde toegevoegd aan het bedrijf dat een dergelijke beloning gerechtvaardigd is.
De beurswaarde van een bedrijf kan niet als uitgangspunt worden genomen voor de waarde van een bedrijf. Een beurs is vooral een dagkoers en sterk onderhevig aan sentimenten en invloeden die buiten het bedrijf zelf liggen.
Laten we de nr 1 van de lijst onder de loep nemen:Jan Bennink van Numico. Goed voor 74.790.168,-Ja, dat is schrikken. Dit is wel gerelateerd aan de verkoop van Numico aan Danone. Al zat er geen bonus is voor de werknemers van Numico, ondanks acties van de vakbond. Deze deal werd zelfs door de VVD bekritiseerd.
Wat is Numico nu beter geworden door Jan Bennink?
Het aandeel va Numico is een opgaande beursmarkt gemiddeld met 12% gestegen. Niet bijzonder volgens de VEB. In 2005 had Numico zijn ‘gouden jaar’. Na lange tijd van een negatief Eigen vermogen, wist Numico weer dividend uit te keren. De omzet in 2005 steeg met 11,9% tov het voorgaande boekjaar. Haar Ebita steeg met 9,7%.
Op zich goede cijfers voor een bedrijf dat bijna op zijn gat lag. Al met al heeft jan Bennink zeer goede zaken gedaan voor Numico. Maar het blijft wringen dat Jan Bennink zichzelf en zijn collega bestuurders zoveel heeft toebedeeld van de overname en de werknemers, die uiteindelijk het harde werk hebben gedaan-hebben ingeleverd en krom gelegen, geen cent meekregen. Als je de prestatie van de organisatie 1 op1 linkt aan de beloning van de bestuurders dan is de beloning van Jan Bennink veels te hoog geweest.
Een andere topbestuurder dan maar. Rijkman Groenink van ABN-AMRO. Goed voor 29.053.830,- Daar kunnen we kort over zijn. Onverdiend. Hij heeft de bank in een zeer risicovol avontuur gestort met de Italie route. Daarnaast hebben jaren van bezuinigen op de dienstverlening niet de gewenste stijging in winst teweeg gebracht. In tegendeel. Abnamro is de afgelopen jaren veel van haar trouwe particulieren kwijtgeraakt. ABN heeft zich vooral geprofileerd als zakenbank, maar vergat dat de particulier onmisbaar is in een afgewogen en stabiel portfolio. Het uiteindelijke resultaat is opsplitsing van de bank.
Het blijft niet uit te leggen aan werknemers die voor een fractie aan salaris, moeten toezien dat bestuurders wel handig gebruik kunnen maken van aandelen/optie regelingen. Dezelfde bestuurders wiens belang en focus als gevolg van dit soort deals wel eens verstrengeld kunnen raken. Het is natuurlijk erg verleidelijk als je weet dat je aandelen sterk in waarde zullen stijgen bij een opgepoetste P&L[verlies en winstrekening] En zo moeilijk is dat niet.
Als er een prestatie gerelateerde beloning voor bestuurders dient te zijn, dan kan deze beter gekoppeld worden aan de intrinsieke waarde stijging van de organisatie[beurswaarde wordt dan niet gerekend]. Vanuit deze waardestijging kan ook een beloning richting werknemers gerealiseerd worden.
Tevens denk ik dat bedrijven zich dienen te bezinnen op de waarde van beursdeelname en hun beursstrategie. Deze strategie slaat de laatste jaren te ver door naar het behartigen van de aandeelhouders. Hierdoor raken verhoudingen binnen een bedrijf scheef getrokken. Ook vanuit het Balance Score Card concept, dient er een goede balans te zijn tussen de verschillende ‘eigenaren’ van het bedrijf.
Minister Bos heeft een moeilijke klus voor de boeg. Blindelings maar belasting leggen op dergelijke inkomens zal weinig soelaas bieden. Het betreft internationale organisaties die hun geldstromen en betalingen tamelijk eenvoudig kunnen verplaatsen. Dan grijpt de fiscus sowieso naast de hoofdprijs.
Een ding is wel duidelijk: de code Tabaksblatt is te vrijblijvend. Toch maar regels stellen op het gebied van salarishoogte en de verschillende aanvullende beloningen? Bestuurders hebben in elk geval laten zien dat zij zelf niet in staat zijn zich te matigen.
