Op de website van ADR wordt melding gemaakt dat het nieuwe systeem aanzienlijk zou helpen bij het verkorten van de wachtlijsten. Enige onderbouwing daarvoor ontbreekt echter volledig.
In een onderzoek van het ministerie blijkt namelijk het tegendeel:
Het evaluatierapport is door de minister aangeboden aan de Tweede Kamer (Kamerstukken 2003-2004 vws0400558). Op 18 juni 2004 schreef de minister een brief aan de Tweede Kamer, met een inhoudelijke reactie op de evaluatie (Kamerstukken 2003- 2004, 28140). In deze reactie gaf de minister aan de conclusie te onderschrijven dat een verandering van het huidige Nederlandse toestemmingsysteem in een bezwaarsysteem geen of hooguit een beperkt positief effect zal hebben op het aanbod van postmortale donoren.
ADR verdraait dus de werkelijkheid
Effect van veranderen
Het is belangrijk dat men zich realiseert dat bij de keuze voor het NIGZ voorstel niet uitgegaan kan worden van een blanco situatie. Bij de eventuele introductie van het NIGZ voorstel zal sprake zijn van een verandering. Die verandering heeft betrekking op noodzakelijke wettelijke veranderingen. Maar, in dit verband belangrijker, ook op veranderingen voor de Nederlandse burgers.
Alle niet geregistreerde burgers zullen op enig moment geconfronteerd worden met een brief waarin ze de gelegenheid krijgen om nogmaals aan te geven hoe zij geregistreerd willen staan. Uit de tweede evaluatie van de WOD blijkt dat 17% van de Nederlanders zich niet herinnert dat zij al eens eerder een uitnodiging tot registratie ontvingen (Friele et al. 2004). Op hen zal dit verzoek om registratie dus als een nieuw verzoek overkomen.
het verwachte effect van ADR zal dus erg beperkt zijn.
De vraag moet worden gesteld of daarbij nog een onderscheid gemaakt zal worden tussen enerzijds de potentiële donoren die als donor worden geregistreerd omdat van hen geen weigering is ontvangen en anderzijds de potentiële donoren die juist actief hebben aangegeven dat zij donor willen zijn. In het NIGZ voorstel wordt ervan uitgegaan dat dit onderscheid wegvalt
hieronder de uitkomsten van het onderzoek:
Er klopt dus niets van het verhaal van ADR dat de invoering zou leiden tot een massale procentuele toename van donoren en organen. Noch klopt het dat een groot deel van Nederland bereid zou zijn tot registratie
- 20,4% stuurt sowieso niet terug en wijst dus registratie volledig af
- 13,1% reageert wel maar stelt niet beschikbaar
- 3,8% reageert wel maar met de mededeling niet geregistreerd te willen zijn
- Dat is 37,3% dat er niets mee te maken wilt hebben en
- 31,5% neemt geen beslissing en laat het over aan de nabestaanden. Dus het aantal te activeren donoren en werkelijke voorstanders bij leven is slechts 32,2%
Let wel dat er onderscheid gemaakt dient te worden tussen mensen die reageren en mensen die donor willen worden. Verder heeft men onderzocht welke registratie methode de voorkeur heeft:
Ook is de respondenten gevraagd om aan te geven welke manier van het nemen van beslissingen rond orgaandonatie hun voorkeur heeft. Het huidige systeem, waarin alleen na toestemming over kan worden gegaan tot orgaandonatie heeft de voorkeur van 46.8% (betrouwbaarheidsinterval 43.0-50.6).
Een ander systeem waarin iedereen automatisch donor is, tenzij hij of zij heeft laten registreren geen donor te willen zijn heeft de voorkeur van 17.3% (14.6-20.3).
Tenslotte is een derde systeem voorgelegd waarin iedereen automatisch als donor geregistreerd staat, tenzij hij of zij heeft laten weten geen donor te willen zijn. Alle niet geregistreerde Nederlanders ontvangen twee brieven waarin ze de mogelijkheid wordt geboden alsnog een bezwaar te laten registreren. Als men hier geen gebruik van maakt, dan is men donor. Dit systeem heeft de voorkeur van 35.8% (32.1-39.5) van de respondenten.
ADR zoals nu voorgesteld kan niet rekenen op een meerderheid steun. Het beste is om het huidige systeem te laten voor wat het is. Wie wil, kan zich aanmelden. Wie niet wil, wordt niet opgenomen in het systeem.
Filed under: Maatschappij | getagged: donorregistratie
