Negatieve consequenties chippen bij paarden

Geplaatst door: Hans op: augustus 1, 2010

• In: Chippen Paarden
• Reactie!

Sinds minister Verburg [CDA] vorig jaar het chippen van paarden verplicht heeft gesteld, is binnen de sector de onrust eerder toegenomen dan afgenomen. De eenzijdige beslissing van Verburg die niet gestoeld is op breed draagvlak binnen de paardensector, begint steeds meer weerstand op te roepen bij met name fokkers, die nu hun veulens moeten chippen en geconfronteerd worden met de dieronvriendelijkheid van het chippen. Ook begint men zich steeds meer zorgen te maken over de effecten van chippen op de toekomstige prestaties van de veulens.

Techniek van chippen.
De chip wordt geïmplanteerd  op voorgeschreven wijze middels de voorschriften van een door het PVE vastgesteld chip protocol. Dit protocol schrijft wat betreft het praktische deel voor:

• De injectiepen is 25 mm lang (en heeft een binnendiameter van 2 mm)
• De injectiepen wordt volledig ingebracht waarbij de pen loodrecht in de spieren intramusculair en niet subcutaan, op een diepte van 2-3 cm
• Transponder met veertje uit de ingestoken pen drukken
• De transponder heeft een lengte van 16 mm en een diameter van 2 mm
• injectieplaats met schone tampon met betadine dichtdrukken
• injectieplaats: linker halszijde , halverwege tussen achterhoofd en schouders bij veulens 2-3 vingers onder de manenkam.

 

Meestal zie je het implanteer-wondje verder van de manenkam af omdat het halsje aan de bovenkant amper zo’n 5 cm dik is. U moet zich realiseren dat de starre chip dwars door de hals heen wordt  gestoken en bij de veulen er bijna aan de andere kant weer uit komt.

Consequenties.
De hals voor een paard  is een van de belangrijkste delen van zijn / haar lichaam. Niet alleen om in staat te zijn om neer te buigen en voedsel en water tot zich te nemen. De hals is bij uitstek het balans instrument van het paard. Wat voor een slingeraap de staart is, is voor het paard de hals.

Daardoor is de hals uitgerust met een ingenieus spieren- , pezen- en zenuwen stelsel waarbij buigingen, draaiingen, opwelven en uitschuiven(strekken) in een voortdurend proces in elkaar overvloeien. Omdat spieren in de hals ook weer doorverbonden zijn met sommige spieren in de rug en spieren, zullen beperkingen in de hals zich ook elders in het lichaam manifesteren.(Tensegtity) Het ontspannen van het paard begint in de hals zoals elke dressuurruiter weet.

Door het inbrengen van een chip wordt dit delicate proces verstoord. De starre chip buigt niet mee in de halsbewegingen van het paard en kan irritaties en uiteindelijk vergaande complicaties opleveren. Dit wordt mede veroorzaakt door het feit dat in de halsspieren van het paard bindweefsel zich gaat vormen rondom de chip. Dit is doelbewust om te voorkomen dat de chip gaat zwerven. Er ontstaat dus een verdikking in de halsspieren van het paard. Een verdikking die het gebruik van de halsspieren zal bemoeilijken.

Spiergroepen.
De negatieve effecten van het chippen worden nog duidelijker als men beschouwd om welke spieren het gaat en wat hun specifieke functie is.

• De Rhomboideus
• De Semispinalis capitis
• de Longissimus capitis
• Het Lamina nuchae(peesplaat)
• De Seratus ventralis
• De trapezius

Hoe grijpen deze spiergroepen in op de beweging?

De Rhomboideus zorgt primair voor het heffen van de schouder richting het hoofd en wordt dus bij ieder pas aangesproken.

De semispinalis capitis zorgt voor de beweging van het hoofd ten opzichte van de hals. Verklevingen in deze spier hebben het effect zoals wij die zelf kennen als een stijve nek. Bovendien is er een aspect wat noodgedwongen nu nog onder belicht blijft; namelijk de mogelijke zenuwbeschadiging die optreedt bij de perforatie met de chip. Wel bekend is dat in deze spiergroep, die ook verbindingen heeft met de lange rugspier, belangrijke zenuwen lopen die bij beschadiging leiden tot hoofdpijnen en het zo bekende headshake syndroom. Bekend is ook dat paarden tijdens de africhting hier al last van kunnen krijgen.

De longissimus capitis ligt direct tegen de semispinalis aan waarbij ook directe overlapping plaats vindt.Deze spiergroep zorgt voor de zijdelingse buiging van de hals. Ook zorgen ze voor het uitschuiven cq. strekken van de hals, wat ook van groot belang is voor de ontspanning in de rug en het onder treden van de achterbenen.[verzamelen] Ook door deze spiergroep lopen zeer belangrijke zenuwen. Het is duidelijk dat als een paard irritaties heeft in deze spier dit contaproductief werkt voor het ontspannen van de spieren in de rug en daardoor het hele lichaam.

Lamina nuchae is een grote vlakke peesverbinding die geperforeerd wordt. Denk eens aan een perforatie van uw achillespees.

Seratus ventralis  heeft een antagonisme met het deel dat op de ribben is aangehecht. Samen zorgen ze ervoor dat de schouder en het voorbeen naar voor en naar achter gezet kan worden. Deze spier kan bij het chippen gespaard blijven als men de chip hoog genoeg tegen de manenkam inbrengt. Slecht algehele narcose van een veulen is een garantie dat het niet beweegt bij de handeling (waarbij de voorbereidingen al tot de nodige onrust leiden) en dat is niet wenselijk. Vandaar dat in de praktijk de nodige variatie in de exacte locatie plaats vinden en deze spier dus ook beschadigd wordt.

De Trapezius is de spiergroep die de hals op laat welven vanuit de schoft en ontwikkelt zich heel sterk bij paarden die goed getraind worden.[dressuur paarden zoals vanaf Z-niveau en hoger] Ook bij het heffen van de schouders speelt deze groep een belangrijke rol. Het is samen met de direct onderliggende Rhomboideus een onmisbare schakel in de aanspanning van de bovenlijn van een paard. Is deze aanspanning niet optimaal meer ook dan krijg je een verstarring van het hele paard.

Samenvattend.
Het chippen van paarden heeft vergaande consequenties en laat zich bijvoorbeeld totaal niet vergelijken met het chippen van bijvoorbeeld honden en katten. Bij kleine huisdieren wordt de chip namelijk geplaatst in loshuidweefsel in de nek en niet in enige spiergroep. Voor paarden ligt dit dus beduidend anders. Het is dan onvoorstelbaar dat de dierenbescherming en de raad voor de diergeneeskunde, hier geen enkele aandacht aan hebben besteed, noch hebben aangedrongen op diepgaand onderzoek. Slechts op basis van het feit dat bij honden en katten er ‘relatief’ weinig problemen waren, is men tot het besluit gekomen dat het voor paarden dan ook geen probleem zou zijn.

Er zijn voldoende onderzoeken gedaan, naast de zeer vele praktijkgevallen, die de veiligheid en betrouwbaarheid van chippen ter discussie stellen. Er is echter geen enkel onderzoek dat de veiligheid van chippen onderbouwd. Het wordt dus hoog tijd dat deze verplichting van chippen ter discussie wordt gesteld binnen de politiek, dierenbescherming en de wetenschap. Temeer er veel betere alternatieven zijn die niet de nadelen kennen van chippen, zoals koudmerken, DNA of irisscanning en zelfs een hogere graad van betrouwbaarheid hebben dan chippen.

Tags: chippen, onderzoek, onstekingen, paarden, risico