Met de uitspraak van de rechter dat Ziggo en Xs4all doorgave van The Pirate Bay moeten blokkeren, is er een precedent ontstaan. De vrije toegang tot het internet wordt nu voor het eerst aan banden gelegd. De argumentatie van Brein, bij monde van Tim Kuik, is uiterst zwak en bedenkelijk.

Nederland is tot het illustere gezelschap toegetreden van landen als Iran en Noord-Korea. De wetgever legt beperkingen op aan toegang tot internet. Dat is een duidelijk andere stap dan het verbieden van een website met illegale content. Tim Kuik maakte al eerder de foute vergelijking met wegen. Om zijn metafoor door te trekken: Als mensen te hard rijden op de snelweg, beboet je niet de wegenbouwer, maar de hardrijder. Wat Brein doet is tegen de wegenbouwer zeggen dat zij geen wegen mogen bouwen en die wegen waar te hard gereden wordt, moeten worden afgebroken.

Er dient een duidelijk onderscheid gemaakt te worden tussen het aanbieden van illegale content op servers en de ontsluiting van het internet door Internet Service Providers[ISP] Het internet is kring van computernetwerken waarlangs informatie van zakelijke en particuliere gebruikers wordt uitgewisseld of andere diensten ter beschikking wordt gesteld[bijv. VOIP]De werkelijke data ligt bij de servers die gekoppeld zijn aan het internet, zoals uw eigen website bij uw internetprovider. Het internet is in die zin terecht de digitale snelweg. Wie er over die snelweg surfen is een heel ander verhaal dan de attracties[contentservers] u bezoekt. En daar ligt het dilemma. Brein heeft via de rechter gevorderd dat u als internet gebruiker geen volledig vrije toegang meer heeft tot de snelweg. Bepaalde wegen zijn nu afgesloten.

Het probleem van Brein is de ongrijpbaarheid van The Pirate Bay. Of eigenlijk de angst van Brein om de werkelijke overtreders aan te pakken. Namelijk de consument. TPB is op zijn hoogst medeplichtig door een dienst te faciliteren die verspreiding van illegale content realiseert. Want het is de consument die zelf, via peer-to-peer, de upload en download uitvoert.[In Nederland is trouwens alleen het uploaden strafbaar] Maar zo bijzonder is dat illegale verspreiden van materiaal niet. Vroeger hadden we cassettebandjes en later gebruikte van CD’s om muziek te branden. Toch heeft dat nooit geleid tot ineenstorting van de muziek – en filmindustrie. Maar door het internet heeft het volume van verspreiding een enorme vlucht genomen. Door het internationale karakter van het internet kan content waar ook ter wereld gestald worden op een lokale server en toch overal ter wereld uitgelezen worden. Dat maakt het voor Brein zo moeilijk om site als TPB aan te pakken. Zij verhuizen gewoon hun content naar een server in een ander land en Brein heeft het nakijken. Omdat er op internationaal niveau er nauwelijks overeenstemming en samenwerking is op dit terrein, is het voor organisaties als TPB dus makkelijk om zich te onttrekken aan de tentakels van Brein. Brein zou zich dus moeten richten op internationale samenwerking om illegale content tegen te gaan, in plaats van de digitale snelweg te censureren.

De film – en muziek industrie heeft in de afgelopen jaren weinig pogingen ondernomen om zich aan te passen aan de mogelijkheden die het internet biedt. Nog altijd tracht de industrie haar klassieke verdienmodel veilig te stellen. Daarbij continue het argument hanterend dat zij de artiest beschermd. Maar die artiest verdient juist onder de vleugels van maatschappijen veelal weinig. Percentages van amper 2,5% zijn redelijk gebruikelijk. Je moet een gevestigde naam zijn wil je flink meer kunnen bedingen. Daarnaast behoudt een platenmaatschappij altijd het recht om de nummers van een band opnieuw uit brengen, ook al bestaat de band niet meer of als de band naar een andere maatschappij is overgegaan. Daar krijgt u altijd die leuke ‘the best of’ CD’s van. De artiest heeft bij deze producten het nakijken en verdient daar niets aan. Dus dat de artiest profijt heeft van de acties van Brein, is op zijn minst omstreden en menig artiest steunt Brein dan ook niet in haar acties. Artiesten zien vooral de goodwill van consumenten verdwijnen en vrezen daarmee voor hun inkomsten.

Het merkwaardige is dat er prima oplossingen zijn om enerzijds mee te gaan met de ontwikkelingen van het internet en toch de auteursrechten te beschermen. Diensten als Spotify is zo’n voorbeeld dat steeds verder doorontwikkeld wordt. Ook I-tunes werkt op soortgelijke wijze. Bandcamp doet het nog beter, omdat het direct de link legt tussen de consument en de artiest. ‘Name-your-price’ aanbiedingen, waarbij de consument kan bieden op een album of een track leidt in de meeste gevallen tot een hogere opbrengst dan de startaanbieding. Bandcamp begint nu ook een serieuze concurrent te worden voor vrije filesharing sites zoals TPB. Consumenten die gericht zoeken, zijn bij sites als Bandcamp sneller bij hun product en hebben dan de zekerheid van kwaliteit, type format en een virusvrij product. En artiesten ontvangen tot bijna 85% van de verkoopprijs. Dat scheelt nogal met de 2,5% bij platenmaatschappijen. Artiesten zijn dan ook niet meer afhankelijk van de nukken van de platenmaatschappij of ze wel of niet gepromoot worden. De artiest heeft t zelf in de hand. Ja, meer concurrentie, moeilijker om tot de consument door te dringen, maar zeker rechtvaardiger.

Het is dus niet zo dat de consument niet wilt betalen, maar deze zoekt naar een snelle innovatieve manier om zijn muziek te verkrijgen. Maar weinigen zijn nog bereid om naar de muziekwinkel te gaan en twintig euro neer te tellen voor een album die ze maar gedeeltelijk goed vinden. Een prijs die totaal niet gerechtvaardigd wordt door de kostprijs van een CD. De verkoopprijs is nog altijd een overblijfsel van de introductie van de CD. Toentertijd gerechtvaardigd onder de noemer aanloopkosten, maar nu totaal niet meer van toepassing. De muziekindustrie heeft de prijs kunstmatig hoog gehouden omdat het verkoopvolume daalde.

De consument is kieskeuriger geworden en zoekt specifieke nummers en niet complete albums. Op die ontwikkeling wordt door de muziekindustrie amper ingespeeld. Ze blijven volharden aan de klassieke verspreiding van muziek en film. En juist bij muziek is dit een verloren strijd. Artiesten kunnen tegenwoordig prima opnames maken van hun muziek, zonder dure studio’s en dit verspreiden op het internet naar hun fans zonder dat er een platenmaatschappij aan te pas komt. En dat is waar de werkelijke angst ligt van de industrie dat heeft geleid tot een organisatie als Brein. Het veilig stellen van het eigen financiële belang, boven het belang van volledig vrije toegang tot het internet door de consument. En die ontwikkeling is uiterst bedenkelijk. Hoog tijd dat de politiek hier ingrijpt en zorgt voor netneutraliteit.