Privacy en veiligheid.
Posted on: oktober 16, 2012
Met de enorme technologische vlucht van de afgelopen jaren en de opkomst van social media, delen steeds meer mensen informatie over hun persoonlijke leven. Reden voor vele politici om privacy als achterhaald te beschouwen. Maar daarmee is de vraag over het beslissingsrecht niet beantwoordt.
Het debat zoals dat nu gevoerd wordt is een loopgraven stelling geworden. Privacy versus veiligheid. Waarbij de laatste steeds de overhand krijgt door de sentimenten die ingebracht worden en het valse argument “wie niets gedaan heeft, hoeft niets te verbergen”. Privacy is echter veel breder. Zo beschermt de lichamelijke integriteit, persoonsgegevens, vertrouwelijkheid van communicatie en borgt de autonomie van het individu in sociaal, intellectueel en maatschappelijk verband.
In de afgelopen 10 jaar is de roep om meer veiligheid en handhaving sterk toegenomen. Niet in de laatste plaats door politici zelf[VVD-PVV] die continue beweren dat het land onveilig zou zijn en er dus meer handhaving nodig is. Zo creëren deze politici een veiligheidsillusie. Aan de verwachting rondom [absolute]veiligheid zal nooit worden voldaan, waardoor de deur naar nog meer maatregelen altijd open staat. Feitelijk is Nederland nog nooit zo veilig geweest. Maar het is ook moeilijk weerstand bieden tegen emotionele argumenten die inspelen op veiligheid. Zoals in de discussie rondom kinderporno het geval is of bij het opsporen van internationale criminele bendes. Dus of U maar een beetje privacy voor wat meer veiligheid wilt opofferen. Het belang van privacy wordt dan terzijde geschoven omdat het in de opvatting van diezelfde politici een belemmering is in de effectieve opsporing van criminaliteit. Al is daarvoor de bewijsvoering flinterdun.
Merkwaardig genoeg heeft de burger blijkbaar nog een heilig geloof in de Overheid als het gaat om het vertrouwelijk en correct verwerken van zijn persoonlijke gegevens, ondanks de vele misstanden die de afgelopen jaren de revue passeerden. Zo weten vele politici zich gesterkt dat privacy eigenlijk niet leeft bij de meeste burgers en verzamelt naar hartenlust informatie over U en deelt dat met andere instanties. Zo kan het dus gebeuren dat U geweigerd wordt voor een vliegreis naar de Verenigde Staten, zonder dat U ooit te weten komt waarom dat is. U beslist als burger op dat moment niet meer over uw eigen leven.
Het vertrouwen dat burgers stellen in de Overheid is niet terecht als het gaat om privacy. De Overheid is de grootste verzamelaar van allerlei gegevens over haar burgers. Niet alleen ontstaat daarmee een zeer groot risico als het gaat om beheer van de informatie. Privacy dient als buffer om de burger te beschermen tegen de willekeur van de Overheid. Deze laatste beschikt over machtsmiddelen[geweld, vervolging, opsluiting] die wij als burger hebben afgestaan om de samenleving op rechtvaardige wijze te ordenen. Niet het recht van de sterkste geldt, maar het recht van bewijs. Om die reden ligt de bewijslast ook bij de Overheid en niet bij de burger.[onschuldig totdat het tegendeel bewezen is] Verliest de burger deze buffers dan verliest de samenleving haar vrijheid en openheid en glijdt af naar een tirannieke samenleving.
Het veelgehoorde argument dat wie niets gedaan heeft, ook niets te verbergen heeft, ontkent de mogelijke kwetsbaarheid van een persoon in het maatschappelijke, sociale of economische verkeer en bevat de premisse dat iemand alleen foute dingen verbergt. Daarnaast is het een omkering van bewijslast. De vrager dient te onderbouwen waarom je de informatie behoort prijs te geven. Welk belang dient het, hoe wordt de informatie gebruikt en beheert.
Privacy gaat niet alleen om de vertrouwelijkheid van gegevens maar ook om het recht dat burgers hebben om te beslissen welke informatie en vrijheid zij prijsgeven en op welke wijze daarmee wordt omgegaan. Privacy als burgerrecht biedt mensen de vrijheid zelf de keuze te maken zonder dat de maatschappij daar dwingende keuzes oplegt en er een maatschappelijke dwingelandij en eenheidsworst ontstaat. Het belang ligt verscholen in het feit dat het mensen de kans biedt om anders te zijn,[mening - uitingen - geaardheid] zonder bang hoeven te zijn voor eventuele negatieve consequenties. Nu de meeste mensen een digitaal bestaan beschouwen als een voorwaarde voor deelname aan het maatschappelijke, sociale en economische verkeer, is privacy meer dan ooit relevant geworden.
oktober 21, 2012 bij 1:04 pm
Beste Hans, een aantal van je beweringen klopt gewoon niet. Politiek en bestuur is niet hetzelfde: bestuur voert uit wat de politiek bedacht heeft en ja, een beetje slaafs is dat wel, maar zo hebben we dat nu eenmaal in een democratische rechtstaat met elkaar afgesproken. De overheid verzamelt inderdaad veel gegevens van burgers (tbv van beter bestuur). Ook heb je gelijk dat een en ander soms ten koste van de privacy gaat. En dat zou niet zo moeten zijn, maar een gegeven is wel – en dat zie je op veel social mediaplatforms – dat de z-generatie oftewel de google-generatie – veel vertrouwelijke en privacy gegevens over zichzelf daar neerzetten. Waar ik naar toe wil, is dat een burger zelf het beheer krijgt over de gegevens die over hem/haar is verzameld in een zgn elektronisch dossier. Nu worstelen ambtenaren ermee of al die gegevens van burgers wel beschikbaar gesteld moeten worden; vaak is sprake van vertrouwelijke, concurrentie, privacy redenen om dat niet zo maar te doen, terwijl deze data in feite van de samenleving zelf zijn. Volg eens de discussies op internet over open data dan krijg je misschien wat genuanceerder beeld van de complexiteit van dit issue.
oktober 21, 2012 bij 8:44 pm
BEste anne
In mijn stuk wordt politiek en bestuur totaal niet tegen over elkaar gezet. Sterker, daar heb ik het geeneens over. Het gaat om privacy als burgerrecht. Dat burgerrecht regelt dat het beslissingsrecht bij de burger ligt en niet bij de overheid. Of een burger via social media allerlei informatie over zichzelf deelt, is juist dat beslissingsrecht, maar dat geeft nog altijd de overheid niet het recht om die informatie te verzamelen en te gebruiken. Dat is nu juist de essentie.
Daarnaast klopt het niet dat al die dataverzameling tot beter bestuur leidt. Dat bewijs wil ik wel eens graag zien en daar ontbreekt het elke keer aan vanuit de kant van de overheid. Dat is mijn punt tav veiligheid. Onder B-IV is een rapport uitgekomen van Balin, waarin justitie niet kon hardmaken dat alle extra veiligheidsmaatregelen mbt terreur, ook daadwerkelijk tot minder terreur en risico hebben geleid. En daar zit nu de angel. Overheid beweert, neemt privacy gevoelige informatie tot zich, maar kan niet onderbouwen wat de nut en noodzaak is. En op dat moment gedraagt de overheid zich dus tiranniek.
En de discussies volg ik juist heel nauwgezet maar die slaan vaak, net als jij, de plank mis. Persoonlijke informatie is nooit van de samenleving, maar altijd van de individuele burger, die alleen bij zwaarwegende belangen, geacht kan worden een deel van die informatie prijs te geven. Maar de burger blijft in principe eigenaar.